Entradas

μέτρημα

μετρώ τη ζωή σε χιλιόμετρα,
σε χούφτες θάλασσας και σε παφλασμούς.
ένας, δύο, τρείς, δέκα χιλιάδες υγροί αναστεναγμοί
στα βράχια να ξοδεύονται.

μετρώ τη ζωή σε αναγγελίες αφίξεων
σε αναγγελίες αναχωρήσεων
σε κενά μεταξύ συρμών και αποβάθρων
σε αποχαιρετισμούς
σε νεύματα, ελπίδες και σιωπές που σηκώνουν γειτονιές στο πόδι

μετρώ τη ζωή σε σελίδες.
πρόχειρογραμμένες, τυπωμένες, τσακισμένες και λευκές.
σε ρεφραίν που επαναλαμβάνονται
σε κακές ταινίες, σε μισοτελειωμένα ποιήματα,
σε τραγούδια που δε βρήκαν το δρόμο τους

μετρώ τη ζωή σε βράδια.
σε ξημερώματα. σε εξομολογήσεις.
σε εμμονές. σε δυστυχίες.
σε συνθήματα. σε αγγίγματα.

μετρώ τη ζωή
σε οτιδήποτε δε δικάζει ο χρόνος
σε οτιδήποτε δεν εξανεμίζεται σε ανθρώπινα χέρια
σε οτιδήποτε μπορεί και επιβιώνει απ' τη φθορά.

έτσι φαντάστηκα τον έρωτα

μια καρδιά κομματιασμένη
που ακόμη μπορεί και πάλλεται καθώς ψάχνει το επόμενο θαύμα.
ένα λουλούδι που φορά τα χρώματα του κόσμου νυφικό
σαν το κόβει ανθρώπου χέρι.
η πρώτη λάσπη στο κορμί ενός φυτού απ' τ' αυγινό πότισμα.
η κάψα που στεγνώνει τα δάκρυα
κάτω απ' τα μάτια ενός χαμένου.
η βροχή που νανουρίζει τους φόβους.
η ανέχεια που ντύνεται της αγκαλιάς τη φορεσιά.
ο πανικός που έγινε υπομονή, ελπίδα και ζήλος.
το όλα θα πάνε καλά που κρέμεται στα χείλη σου.
το μη φοβάσαι που αστράφτει στα μάτια σου.
έτσι φαντάστηκα τον έρωτα,
μια τετάρτη που νοστάλγησα τους κόσμους των δειλινών.

αθήνα, τετάρτη 4/1/17

4/1/2017

τα κεκτημένα μου
έχουν την οσμή της κούρασης
και την αγάπη που κρύβω μέσα μου για σένα
είναι οι υποχωρήσεις μου που την ανυψώνουν.
είναι κι οι λέξεις που σκορπίζουν στον ορίζοντα
σαν έχω κάτι ακόμη μέσα μου να δώσω.
μια μικρή πράξη μεγαλείου γύρω απ' τη μέση σου.
έτσι το φαντάστηκα ένα απόγευμα που δούλευα,
βαρύθυμος, εξαντλημένος.
σφίγγω τα δόντια μου σαν τη γροθιά μου.
κι είναι κι ο κόπος που χρόνια τώρα μου 'γινε συνήθεια
και στις αρτηρίες μου αίμα σκάρτο
κι ανάσες ξεχαρβαλωμένες έρχονται και πάνε.
θα έρθουν δυσκολότερες μέρες, το νιώθω.
και βράδια χωρίς λογική, το ξέρω.
μόνο να λυγίζω και να λέω παραδίνομαι,
αυτό είναι που δεν έμαθα.

4/1/2017, τετάρτη,
αθήνα

τα υποκοριστικά του κόσμου

γιατί μήπως,
τι ζητά ο άνθρωπος για μια ζωούλα ευτυχισμένη;
μια σχεσούλα, να τον περιμένει σπιτάκι τα βράδια
να τσιμπολογάνε το φαγάκι τους μπροστά απ' τις ειδήσεις
και να συμφωνούν πως όλα θα πάνε καλά
φτάνει δουλείτσα να υπάρχει.
χρόνο να έχει για διακοπούλες και σεξάκι το σάββατο.
κι αν βολέψει ο καιρός,
κι ένα παιδάκι. γιατί όχι; αυτό μάλιστα!
κι εγώ που τριάντα χειμώνες προσδοκώ μιαν άνοιξη
αποζητώ μια στάλα φωτιάς
να λαμπαδιάσω τα υποκοριστικά, όλου του κόσμου.

3/1/17, τρίτη,
θεσσαλονίκη

3/1/2017

Imagen

2/1/2017

Imagen

1/1/2017

Imagen