Entradas

για τις γιορτινές νύχτες της εβδομάδας

γράφω για τις γιορτινές νύχτες της εβδομάδας
που έχουν τη μυρωδιά ενός κορμιού στερημένο από αγάπη
αργοσβήνουν
σαν άγρια αποχή απ' το αίσθημα της φροντίδας.

σάββατα παραληρούντα
δευτέρες βουτηγμένες στην απελπισία
και στη μέση
ξέπνοες κυριακές, αφυδατωμένες απ' το πιοτό.

γράφω για τους πόνους του μεσονυχτίου
για την πείνα που δε χορταίνει με ντροπή
για ξινά γαστρικά υγρά, για φθηνά ποτά κι ακριβό χαμένο χρόνο
και μια καύλα που τελικά δεν της σηκώνεται με τίποτα.

γράφω για τους πιτσιρικάδες που απόψε γεννιούνται ξανά
κι αύριο δε θα θυμούνται την πρώτη τους ανάσα
για τον πόνο της αναγέννησης του σήμερα
και το ανυπόφορο χανγκόβερ που επίκειται

γράφω για παροχές υπηρεσιών μιας χρήσης
που πνίγουν τη στοργή για το λίγο της ζωής που μας απέμεινε.
γράφω για χίλιες χιλιάδες ομορφιές που ξερνάνε στα πεζοδρόμια
κι ένα κόσμο που ζέχνει σαν κορμί στερημένο από αγάπη.

γράφω για την πιο σκληρη μέθη, τη διαύγεια.

ένας περαστικός

δεν είμαι παρά,
ένας εξέχων παρατηρητής.
ένας τελευταίος ασπασμός,
που αποχαιρετά τον κόσμο που φεύγει,
που αποχαιρετά το χρόνο που χάνεται.
στέκομαι στο χείλος του χωρισμού
εκεί που απλώνεται ο παράδεισος
εκεί που ξεφτίζει αυτό το εξαντλητικό φολκλόρ.
μια δύναμη που | δεν | είναι | δική μου | με ωθεί
και γνέφω,
στις βιαστικές ώρες καλό κατευόδιο
στους άτυχους καλή τύχη.
και περιμένω,
τις αποβάθρες να αδειάσουν
τις πύλες επιβίβασης να κλείσουν ερμητικά μπροστά μου
τη μοναξιά και την αποτυχία
να με καλοπιάσουν
και
έρημο, αμίλητο, να με γυρίσουν σπίτι.
είμαι ένας θεατής σε καταδίκη
ένα κοινό φιλοθεάμον που ξενερώνει με τα εύκολα αντίο
ένας ηδονοβλεψίας
που ερεθίζεται με τη μυρωδιά του πείσματος
ένας ξεροκέφαλος
που κλέβει χρώμα | από τα πάρκα | που κλέβουν χώρο
από το τσιμέντο | που κλέβει τη ζωή
από κείνους που δεν έχει μείνει πια τίποτα να τους κλέψουν.
είμαι ένας περαστικός,
ονειρεύομαι τα γηρατειά
ανάμεσα, έι!
σε καφενεία και λιμάνια
ανάμεσα, έι!
στις μυρωδιές των συνοικιακών …

με την αυγή θα σ' αγαπώ λίγο παραπάνω

με την αυγή θα σ' αγαπώ λίγο παραπάνω
και τη νύχτα θα σ' ευχαριστώ λίγο περισσότερο
με κάθε δρομολόγιο προς τη δουλειά,
θα ταξιδεύω λίγο ακόμη
και με κάθε επιστροφή στο σπίτι,
θα ψηλώνω, έστω λίγο,
ας είναι λίγο,
πιο πολύ.
θα πλέξω τις αποτυχίες μου
το πιο αστείο παραμύθι να σου πω
κι ίσως πιστέψω στην ύπαρξη του Θεού
καθώς θα παίρνεις ανάσα να γελάσεις.
τις βαριές ημέρες, θα μαζεύω τα σύννεφα σου
και θα σου τα γυρίζω βροχή πεισματάρα.
σαν αυτές που σ' αρέσουν και σε νανουρίζουν
πίσω απ' τα τζάμια και πάνω στα υπόστεγα.
στα ηλιοβασιλέματα θα σου διαβάζω τα αγαπημένα σου ποιήματα
και θα είναι σα να τα ανακαλύπτεις για πρώτη φορά.
τα μεσημέρια θα σου αφηγούμαι μικρά μυστικά
που μου εμπιστεύτηκαν τα λιμάνια που 'χω γνωρίσει
κι εσύ!
σα να νιώθεις την αδικία που επίκειται,
"σσς! πάψε!" θα μου λες και θα με φιλάς
σε μια γλυκιά απόπειρα να παραμείνω εχέμυθος και συνεπής.
και λίγο πριν κοιμηθώ,
όπως θα ακούω δυο ανάσες στο δωμάτιο
ξεκούρδιστες να περιπλανώνται στ…

21032018

ξέρω κάτι ανθρώπους -ίδια κορμιά χαμένα
συνωστισμένοι στα περιθώρια των ιστοριών που γράψαν οι νικητές
ψάχνουν να βρουν θέση κενή στα τραπέζια της αξιοπρέπειας.
συστρατευμένοι απέναντι στην Τάξη
σ' ένα μόνιμο καυγά για μια μερίδα ουρανό.
έχω ακούσει κάτι νότες λάβρες
ορμάνε ατάκτως σε χορδές και πλήκτρα
καίνε πεντάγραμμα, περιφρονούν μαέστρους.
γνωρίζω κάτι εργάτες
ανοίγουν λεωφόρους με τα χέρια τους γυμνά
μήπως και βρει δρόμο το φως κι έρθει προς αυτά εδώ τα μέρη.
είναι και κάτι γυναίκες
θάρρος δίχως τελειωμό κουρνιάζει στις μικρές παλάμες τους
πηνελόπες που δεν προσδοκούν σιρόκους
ηλέκτρες που δε βρήκαν χρόνο να θρηνήσουν.
ξέρω κάτι εραστές
εραστές που βάλανε μόνοι φωτιά τις καρδιές τους
να ζεστάνουν άλλες, ξένες.
εραστές που υπηρέτησαν ουτοπίες που τους αρνήθηκαν.
είναι και κάτι παιδιά
παιδιά αγέννητα, μαζί κι εκείνα που τώρα μαθαίνουν
στις απλοϊκές τους απορίες φωλιάζει η ελπίδα των μεγάλων
στα διψασμένα τους ματιά γυαλίζουν οι μεγάλες μας αποτυχίες

είμαι εντάξει

μπορεί,
σίγουρος είμαι δηλαδή,
να μη με περιμένουν στην αποβάθρα.
οι άγνωστοι κόσμοι δεν ονειρεύονται να με συναντήσουν
κι εγώ, όλα όσα θα καταφέρω ποτέ
θα είναι να τους αγγίζω πίσω απ' το χοντρό τζάμι των συνθηκών.
θα στέκομαι πίσω από τα τυχαία πλήθη
και θα σκέφτομαι πως ''έτσι ειν' αυτά''
κι ύστερα θα γυρίζω σπίτι
μέσα σε μια πόλη που κάθε μέρα αρρωσταίνει
και κάθε νύχτα μικραίνει.
κι όπως αθόρυβα θα αγγίζω τις σελίδες,
και τις βουβές λέξεις της πειρατικής ποίησης που έπεσε στα χέρια μου
θα ανασαίνω βαθιά θυμίζοντας στον εαυτό μου
ότι όση απόρριψη και να μπει ανάμεσα σε μένα και τη νέα γη
εγώ στην άκρη του λιμανιού,
αποχαιρετώντας τη λύσσα για το καινούριο,
που μόλις σάλπαρε μεθυσμένη
εκεί,
πίσω από πρόσωπα αδιάφορα κι αχάριστα
θα είμαι εντάξει
και θα σκέφτομαι πως ''έτσι ειν' αυτά''
κι ύστερα θα γυρίζω σπίτι
μέσα σε μια πόλη που κάθε μέρα αρρωσταίνει
και κάθε νύχτα μικραίνει.
ενθυμούμενος
πως αυτές οι μέρες είναι ένα φρικτό αστείο.
έχω ό…

01032018

χαμένοι για τα καλά πια
σ' ένα δάσος κουστουμαρισμένων ευθυνών
χωρίς να έχουμε ιδέα πού βρίσκεται η έξοδος
κι αν εκεί θα μας περιμένει η πρότερη μας ανεμελιά.

το αθώο φλερτ με την ενηλικίωση
μετετράπη σε πρόστυχο σεξ με τους κανονισμούς και τα μη
και με τους ρόλους στο κρεββάτι
να παραμένουν ασαφείς.

αυτές οι μέρες, ένας αγώνας πυγμαχίας
με τα χέρια μας γυμνά και τη λευκή πετσέτα κρυμμένη.
η υποχώρηση δεν αποτελεί επιλογή
αλλά ούτε και το να βγούμε knock out.

ζούμε σήμερα τις δυστοπικές αφηγήσεις που μας γοήτευσαν κάποτε
τα πλοία που στις πλώρες τους ονειρευτήκαμε πειρατικά μπάρκα
στέκουν παροπλισμένα σε λιμάνια φαντάσματα, χωρίς βατσιμάνηδες
μόνο το κύμα παρέμεινε πιστό σ' εκείνες τις μυστήριες συμφωνίες της νιότης.

τα ιδρωμένα μας διηγήματα γίνανε λογαριασμοί στο ψυγείο
τα λάβρα επαναστατικά μας μανιφέστα συγχωνεύτηκαν σε άχρωμα "μάλιστα"
οι άγριες νύχτες του τότε, τώρα ζητούν πέντε λεπτά ύπνου ακόμη
τα σαββατόβραδα θρηνούμε, στα ρεπό προσευχόμαστε.

πρώην ανένταχτες ορδές λέξεων, νυν …

το μόνο που μπορώ

το μόνο που μπορώ είναι να σε ευχαριστήσω.
όχι που μου στάθηκες
αλλά που όργωσες το χώμα πάνω σ' εκείνο που ξάπλωσα.
όχι που με υπέμεινες
αλλά που αέρα έκοψες απ' τον άέρα σου για να ανασάνω.

το μόνο που μπορώ είναι να σε ευγνομονώ.
όχι που κράτησες το κορμί μου
όσο γινόμουν ένα με τα υγρά τίποτα της γης
αλλά που πίστεψες,
εσύ,
στην κρυμμένη ανατολή, των αναφιλητών μου.

το μόνο που μπορώ είναι να σε παρακαλέσω.
να πάρεις τις αποφάσεις μέσα απ' τους δισταγμούς μου
όταν αυτές θα καίνε.
να χεις ένα φεγγάρι
για κάθε σκληρό και βάναυσο σκοτάδι.
να είσαι εκεί που η θωριά μου λιγοστεύει.

το μόνο που μπορώ, είναι να σε πιστέψω.
να αφήσω τα τραύματα μου στα χέρια σου
τις φοβίες μου στην αγκαλιά σου.
να θωρακίσεις τον τρόμο μου
μόνο μ' αγάπη.
να λες εγώ είμαι εδώ
όταν η μοναξιά με εγκλωβίζει

το μόνο που μπορώ είναι να σε εμπιστευτώ.
στο στήθος σου χτυπά η καρδιά μου
στα χνώτα σου ξαποσταίνουν
όνειρα χρυσοποίκιλτα,
ελπίδες επιζώντες, χιλιάδων σπαραγμών οι νικητές

το μόνο που μπορ…