κάππα

ζω τον έρωτα μέσα στα μάτια της
κάθε της βλέμμα ανατολή. κάθε της δάκρυ σύννεφο απροσπέλαστο.
φωτίζω τις μέρες μου με ψίχουλα απ' τα λόγια της
και τη γαλήνη του γλυκού της ύπνου

τα σφάλματα μου χωράν στη χούφτα μου
με κοιτάνε με μιαν αλλοκοτιά που ζεσταίνει και κορμί άψυχο
μια αμηχανία με κυριεύει
μια παράκληση σα μουσική απ' το στόμα της
μου ζητά να τ' απαρνηθώ.
κι εγώ, που χρόνια και χρόνια μεγάλωνα με τα σκοτάδια μου αγκαλιά
γυρεύω να ξεφορτωθώ το θάνατο που χόρταινα

σκαρώνω ένα ποίημα με τ' όνομα της
κάνε, έμπνευση μεγαλοδύναμη, να μη γράψω ποτέ κάτι καλύτερο
να 'ναι οι ασήμαντες μου λέξεις, για αυτήν, ο κολοφώνας του ταλέντου μου

τα μικρά της δάχτυλα χωρούν στη χούφτα μου
κοίτα που, τελικά, μπορούν δυο χέρια να σε σώσουν
να με σώσουν. εμένα. που είχα ορκιστεί να πνιγώ κατ' επιλογή

το όνομα της ενώνει αγάπες ανεκπλήρωτες απ' το montserrat ίσα με τον αρμενιστή
τα όνειρα της μοιράζουν δίκαια τον κόσμο απ το vic μέχρι την ερεσό
η φωνή της σιγοτραγουδα καντάδες απ' τ' αναφιώτικα ως το figueres
κι η καρδιά της ποτίζεται απ' τ' αθάνατο νερό της καλοσύνης
όσο εμείς, οι άσχημοι, πνιγόμαστε στο βρώμικο μας αίμα

καμιά φορά, έτσι όπως μ' αγγίζει, ντρέπομαι
ψάχνω να βρω μια καλή δικαιολογία για αυτήν την ευλογία
μα ούτε συλλαβή δε γεννά το στόμα μου το χυδαίο
μόνο, τα μάτια κλείνω και σωπαίνω
και πως σαν πλάσμα από μας τους δειλούς ανώτερο που 'ναι
κάτι παραπάνω θα ξέρει για αυτή της τη θυσία

χαζεύω το πρόσωπο της σαν καίει την ασχήμια που μας πνίγει
όχι όμως κι εκείνη. εμάς μονάχα. τους καταδικασμένους.
δες την, μου ψιθυρίζω και θαμπώνομαι
φίλη, αδερφή, σύντροφος, μάνα...

πείτε μου θεοί
είναι δικός μου ο παράδεισος;

Entradas populares de este blog

280814

μέτρημα