11102014

οι δαίμονες μου σε μισούν. με ηρεμείς.
οι μέρες μου σου τάζουν. τις ομορφαίνεις
η ευδαιμονία μου σ' ευχαριστεί. την ανέστησες
ο πόνος πονάει μόνος του. μαζί σου δραπέτευσα απ' το σκοτάδι του

οι πιο μακρινές μου σκέψεις, αυτές που με ξέχασαν
γυρίζουν μετανιωμένες κι ορμή γεμάτες
ετοιμοπόλεμες, ανυπόμονες να ξεχυθούν στα πεδία των μαχών
και να ξανακερδίσουν τα χαμένα μου κεκτημένα

τα φτερά μου αστράφτουν ξανά. καλογυαλισμένα,
έτοιμα για πτήσεις σ' ουρανούς που μόνο σε χάρτες είδα
οι φλέβες μου καίνε πάλι. κατακλύζονται από φωτιά και καύλα
ο νους μου τρέχει και χάνεται στους μικρούς δρόμους των αθηναικών γειτονιών
και στις μεγάλες λεωφόρους του κόσμου

η φυλακή μου γκρεμίζεται συθέμελα
και το κελί μου πια δε με γουστάρει
οι τόποι που πρόλαβα να σιχαθώ
τώρα, προορισμοί που με καλούν να τους επισκεφθώ φαντάζουν

οι νύχτες μου διαυγείς και καθάριες
σκεπάζουν το κορμί μου, γαληνεύουν το θόρυβο στο στήθος μου
οι μέρες μου ζυμώνονται με ήλιο απ' τη βαρκελώνη
και άνοιξη απ' τα κύθηρα

κι εγώ, ταπεινός δίπλα σου με το βιος μου σ' ένα καλάθι
να αναρωτιέμαι αν αξίζω αυτόν τον κόσμο το νέο που μου προσφέρει η ζωή

ο χρόνος τρέχει τώρ' αλλιώτικα. του έδωσες αξία καινούρια. βαριά. βαθιά, ανεκτίμητη.
ο ταξιδιώτης μέσα μου ξαπόστασε. τον ξεκούρασες. κουράγια του δωσες να συνεχίσει.
η φωνή εντός μου, με προσκαλεί να αφεθώ στο άγνωστο σου. την έπεισες.
τα χείλη μου πολεμούν κυκλώνοντας τ' όνομα σου. τους λείπεις.

Entradas populares de este blog

κάππα

μέτρημα

Αλμπέρ Καμύ - Το καλοκαίρι