εξομολόγησις

έτσι
θέλω να κάθομαι στον καναπέ
και να γράφω ποιητικές νεκρολογίες
να ακούω βουβά τραγούδια
και ανασαίνοντας μετά από κάθε αράδα να λέω
ωραίο αυτό, θα αρέσει.
κι ύστερα να πίνω μια βαθιά γουλιά κόλαση
και τρομαγμένος να σκέφτομαι
και τώρα; δεν πρέπει κάτι εξίσου καλό να πω;
μα να μη μένουν άλλα βέλη στη φαρέτρα μου
κι έτσι,
φτωχά και βιαστικά
συνεχίζω το ταλαντούχα γραμμένο μου ρέκβιεμ
γράφω
σβήνω
γράφω
σβήνω
καταπίνω προσωπικές αντωνυμίες
κι ύστερα γεμίζω σελίδες λέγοντας πόσο δε μ' αρέσει να μιλώ για μένα
ω, τώρα που είπα σελίδες,
τι να κάνουν άραγε τα ημερολόγια μου;
η δουλειά βλέπεις, οι υποχρεώσεις και τα έξοδα του μήνα
πού καιρός για γράψιμο κι εξομολόγηση;
μόνο καμιά φορά τα παίρνω στα χέρια μου
χαιδεύω τα βιαστικά, μεθυσμένα μου γράμματα
σα να ακούω την καρδιά τους πάνω στο σκαμμένο χαρτί
λες να αναστηθούν κι όταν πεθάνω
δάκρυ να γίνει το μελάνι;
έτσι μωρέ,
να πω κι εγώ ότι κάποιος έκλαψε και για μένα
ούτως ή άλλως απ' τους ανθρώπους δεν είναι να περιμένεις και πολλά
να,
δες εμένα
που τολμώ και ζητιανέυω μια αγνή στεναχώρια
πάνω στη στερνή μου ώρα
κι όμως,
ποιος μπορεί να αριθμήσει τη θλίψη μου την κερασμένη;
ακόμα ηχούν στ' αυτιά μου τα αναφιλητά των ξεσκισμένων καρδιών
πάλι καλά που ό,τι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα
τολάχιστον δε θα φύγω μόνος και ξεχασμένος

Entradas populares de este blog

κάππα

280814

μέτρημα