όταν θα φύγω

σαν τις κυριακές που γεμίζουν παιδιά όσο ο κόσμος των μεγάλων ξεμεθά
απ' τη χθεσινή σπατάλη
σαν την αδημονία πριν το ταξίδι
και σαν το τίναγμα απ' το κρεββάτι σαν φτάσει η μέρα
όπως το χαμόγελο του outsider που κλέβει τη νίκη
σαν τις στιγμές που ο χρόνος σταμάτησε για να ζήσουμε λίγο πιο πολύ απ' τους άλλους
στιγμές βαθιά καλά κρυμμένες παραμύθια
σαν τη φωνή που δε σωπαίνει μέσα σου
όπως τους καημούς που ακονίζουν τις μεγάλες αλλαγές του κόσμου (σου)
σαν τα σπαρτά που ομορφαίνουν τις ξέρες
σαν νερό που ζει κάτω απ' τους καθημερινούς μας θανάτους
όπως προσευχή άθεου μ' οστά και σάρκα
σαν αίμα που καίει και σε καλεί να αγγίξεις ουρανό
σαν τέλος που εσύ ορίζεις
όπως τα φιλιά της εφηβείας και την παραξενιά του έρωτα
σαν τα εργά και τις ημέρες των ονείρων σου
σαν τη ζωή τη σπουδαία που κρατάς μέσα σου
και δε λες να ξεδιπλώσεις να τρέξει μπροστά
όπως τα οράματα τα αγέννητα τα χιλιοποθούμενα
σαν τα σημάδια στο κορμί σου που θυμίζουν ομορφιά
και της καρδιάς τις αμυχές που ευωδιάζουν θάρρος
σαν τα βήματα τα πίσω που δε σε κρατήσανε
και τις μεγαλές εξόδους απ' τους βούρκους της συνήθειας
σαν θλίψη βαθιά που γεννά το πιο τρανό σου γέλιο
και νύχτα απαρηγόρητη που σ' έκανε ήρωα
σαν οδοφράγμα που πότισε ελπίδα και λαχτάρα
σα μολότωφ που κατακαίει τα μοιρολόγια
όπως τα χρόνια μας που δε ρωτούν και φεύγουνε δίχως σταματημό
και σαν αγκαλιά που πνίγει και τα πιο πικρά αντίο
σα σκόνη που ζει στις χαραμάδες της ουτοπίας
και σαν πεταλούδα που αγνοεί την ασχήμια
έτσι θα ήθελα κόσμε να με θυμάσαι
και, παρακαλώ,
ούτε δάκρυ όταν φύγω
ούτε δάκρυ.

Entradas populares de este blog

κάππα

280814

μέτρημα