στα σοβαρά

τεστάρω την αντοχή μου
με τραχειές αλήθειες κι αγάπη
αυτό το σώμα, αυτός ο νους δεν έχει χώρο για συμπόνιες
στα δικά μου χωράφια η λύπηση δε λέει να φυτρώσει
μόνο τα σπαρτά του πόνου
θεριεύουν σαν ποτίζονται με αλησμόνητα δάκρυα και πρωτοφανή
από της ικαρίας τα χείλια ακόμη, ζητώ τούτη τη γύμνια
ο χρόνος που λαιμό με λαιμό κάποτε ήμασταν πιασμένοι
τώρα μ' αγκαλιάζει
ας το κορμί σου να γερνά, μου σφυρίζει
βρίσκουν χαραμάδες τα παιδιά που σέρνεις μαζι και ξεπετάγονται
αυτός ο κόσμος μας έχει ανάγκη
κι εμείς δεν έχουμε ανάγκη κανένα
ούτε καν τον κόσμο τους
και μωρέ τι;
πώς αλλιώς να γαληνέψει η τρικυμία που με τσακίζει
αν με σκιάζει ο πνιγμός;
έτσι κι αλλιώς, εμείς; για πάντα δεν είναι να ζήσουμε;
κάτι με τρώει. το νιώθω.
και δεν είναι που κι απόψε σπίτι θα κλειστώ
έτσι κι αλλιώς, έξω; γεμάτοι μοναξιές οι δρόμοι.
σαλόνι, κουζίνα. σαλόνι, υπνοδωμάτιο...
δουλειά, σπίτι, καφενείο για μια γρήγορη ρακή στα πεταχτά
διαδρομές μικρού μήκους
ζωές που αξίζουν τον κόπο
στόματα που αν δεν τ' αφήσεις να φωνάξουν θα σε δαγκώσουν
όνειρα που θα ζουν κι όταν οι ονειρευτές πεθάνουν
λεφτά που ποτέ δεν ήσαν αρκετά
ό,τι μας απασχολεί είναι να μας θυμούνται οι άλλοι
ξεχνάμε οι ίδιοι εμας, όχι για τη λευτεριά μας
αλλά για μια στιγμή ζωής σε χείλη ξένα
ξένα... ξεχασμένα νομίζω θα πήγαινε καλύτερα
τεστάρω την αντοχή μου ξανά
ζητούνται χέρια να ξεσκίσουν το ροζ μου σύννεφο
απόλυτη εχεμύθεια. μόνο σοβαρές προτάσεις.
πολύ στα σοβάρα την παίρνουμε τη ζωή και θα μας βγει σε κακό
τουλάχιστον,
τα βράδια κοιμάμαι ήρεμος

Entradas populares de este blog

κάππα

280814

μέτρημα