το τέλος

το τέλος πρέπει να έρχεται με μια ανάσα
γρήγορα και σβέλτα
σα να τραβάς τις γάζες πρόωρα
από κάποιο τραύμα, ακόμη, ανοιχτό
να επιδιώκεις τον πόνο
μόνο έτσι θα απαλλαγείς οριστικά
ζήτα να φας τα χαστούκια που σε καρτερούν
ελάτε, δώστε τα, έχουμε και δουλειές να κάνουμε
οι ανοιχτοί δρόμοι σκουριάζουν, γερνάνε και κλείνουν
βαρέθηκαν να μας περιμένουν
έτσι κι αλλιώς, μήπως ονειρευτήκαμε ποτέ την αύρα τους;
αργεί ο θάνατος;
κουράστηκα να αναπνέω χωρίς αιτία
ξέρει κανείς πώς σταματά;
τα ποίηματα κάτω απ' τη σκόνη των βιβλιοπωλείων
μοιάζουν με πόρνες σε αχρηστία. κανείς δεν τις παίρνει πια
αφήστε τους στίχους σας σκόρπιους στο δρόμο
να χαρείτε την ηδονή της συγγραφής
οι πληγές μου με κρατάνε ζωντανό
η αναπνοή μου με ξυπνά
πάλι δεν πέθανα;
γράφω μια αγγελία σε κάποιο τοίχο του κέντρου
"χάθηκε θάρρος. πληροφορίες εντός"
με σταματούν για εξακρίβωση δυο κύματα μαύρα
δεν είναι δικό μου ρε παιδιά, αλήθεια.
το τέλος πρέπει να έρχεται με μια ανάσα
κόβω τα κεφάλια των πιο όμορφων στιγμών μου
σίγουρος πως δε θα χρειαστεί να τις τραβήξω απ' τα μαλλιά
αίμα είν' αυτό στα μούτρα μου;
μυρίζει θάλασσα
- καλημέρα σας,
ήρθα για το τέλος.
έφερα μαζί μου και μια ανάσα

Entradas populares de este blog

κάππα

μέτρημα

Αλμπέρ Καμύ - Το καλοκαίρι