Entradas

Mostrando entradas de diciembre, 2014

ημερολόγια βάρδιας #2

29/12/2014

εκείνο το βράδυ δεν ήθελα να κάνω τίποτε.
τίποτε απολύτως.
μια βαθιά επιθυμία μέσα μου
- το μοναδικό πράγμα που με όριζε τη νύχτα για την οποία σας μιλώ -
υποκινούσε τις πράξεις και τις κινήσεις μου.
ήθελα απλά να γεμίζω την μεγάλη κόκκινη κούπα με τσάι,
λίγο κονιάκ, μια κουταλιά ζάχαρη και λεμόνι.
να βλέπω ταινίες με πρωταγωνιστές άντρες που βρίσκουν τον χαμένο τους μεγάλο έρωτα
στην αποβάθρα του lisboa estacion oriente, ένα βήμα πριν επιβιβαστούν στο τρένο
και τελικά να μη φεύγουν απ' την πορτογαλική πρωτεύουσα ποτέ.
ή για κάποιο νέο που έφυγε για πρώτη φορά απ' τη γενέτειρα του στα 33 του.
να γυρέψει στην άλλη άκρη της χώρας μια γυναίκα.
μια γυναίκα που ούτε για μια στιγμή δεν τον πότισε αγάπη, ή σιγουριά.
αυτός όμως πακέταρε το σακίδιο του, έκοψε εισιτήριο και ένα ανώνυμο πρωί έφυγε για να τη ψάξει. ακόμη κι αν ήταν απλά να την κοιτά βαθιά μέσα στα μάτια
σαν εκείνη θα του λέει "άδικος ο κόπος σου και τα χιλιόμετρα. γύρνα εκεί που ανήκεις".
ή να άκουγα …

ημερολόγια βάρδιας #1

25/12/2014

οι δρόμοι με πηγαίνουν όπου θέλουν αυτοί
πορεύομαι χωρίς προορισμό
να μπορέσω να ανταμώσω όλων των θαλασσών τα λιμάνια
μόνο κλειδιά κουδουνίζουν στις τσέπες μου
είμαι ρυάκι
που ονειρεύεται το μεγάλο Δέλτα
και την αλμύρα στα μαλλιά
ωκεανοί λέξεων με καταπίνουν
όσο πιο βαθιά, τόσο πιο καλά
ξεπουλάω την ταξική μου συνείδηση
για δυο ποιήματα, μια ερωτευμένη νύχτα κι ένα μπουκάλι κρασί
συλλαμβάνω τους σπουδαιότερους στίχους
μια στιγμή πριν κοιμηθώ
όταν ξυπνήσω είναι ελεύθεροι πάλι
επαναλαμβάνω τη διαδικασία απ' την αρχή
όπως ο σίσυφος
οι ιδέες που ξεφεύγουν με λυτρώνουν
αν είναι φρικτό το να πεθαίνεις για πάντα
μήπως και το να ζεις αιώνια, δεν είναι εξίσου βάρβαρο;
οι μήνες στιβάζοναι στ' αυλάκια του προσώπου μου
σαν πτώματα μετά την καταμέτρηση
το σώμα μου, ένα απέραντο κοιμητήριο σφυγμών
είδα να σκυλεύονται πάνω του τα καλύτερα των ανθρώπινων συναισθημάτων
τα πιο όμορφα όνειρα δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ
στο τέλος κάτι λίγα επιζούν
μα αυτό το κορμί νικητές δε γνωρίζει
έχω κ…

αθήνα

ένας δεσμός σφιχτός κι ένα δεσμός ανύπαρκτος
με κρατά σ' αυτήν την τσιμεντένια έρημο
στο ένα χέρι τίποτα
στο άλλο χέρι τα πάντα
οι ταράτσες που μπλοκάρουν τον ουρανό, ο γολγοθάς
οι κεραίες που χαρακώνουν τους ανέμους, ο σταυρός
τα ποτάμια της πίσσας ενώνονται μέσα απ' τις ίδιες καθημερινές ρότες
λαβωμένες ψυχές επιπλέουν στην επιφάνεια
κάποιες θα τα καταφέρουν
θα κολυμπήσουν κόντρα στο ρεύμα και μέχρι την ακτή
κάποιες δε θα αντέξουν και θα μείνουν για πάντα εκεί
να πλέουν ακυβέρνητες
όπως τα καράβια που δέχθηκαν το βυθό για μοίρα
με τον καιρό η βάρδια γίνεται και πιο εύκολη
η ευκολία ανυπόφορη
δεν τα είχαμ' έτσι συμφωνημένα
υπομονή να βγεί η εβδομάδα
μετά θα δούμε
παρωχημένη ευγένεια
κλισέ υποδοχές
τα ρέστα σας
ευχαριστούμε πολύ, καλή συνέχεια
δε μιλούσα στους γείτονες πριν φτάσω εδώ
μια μεγαλούπολη δεν αρκεί να σε αποκτηνώσει
εκτός κι αν είσαι μεγάλος μαλάκας
τα ησυχαστήρια εδώ στέκουν παρατημένα από πιστούς
μια στο τόσο όλο και κάποιος ζητά μια γουλιά δροσιά απ' τις πη…

παραίτηση

κάποτε,

πίστευα,
ότι η παραίτηση αποτελεί μονοπάτι διαφυγής
μόνο για τους δειλούς
για τους γεννημένους ηττημένους

πίστευα,
ότι η απόσυρση απ' τα πεδία των μαχών
επισύρει τόση ντροπή
όση δε σκέφτηκε ποτέ να γεννήσει
κι η πιο μεγάλη μικροστική ηθική

πίστευα,
ότι όσοι δε φορούν τα ρίσκα φυλακτό τους ήταν δειλοί
όσοι δεν κοιμούνται ξεσκέπαστοι
απ' της ζωής τα ζεστά χνώτα ήταν φυγόπονοι
όσοι δεν ερωτεύονται τους πιο ακατάδεκτους καιρούς
ήταν ένας φτηνός σωρός ανάξιων σκασιαρχείων
απ' την ώρα που η ουτοπία παρέδιδε χρήσιμες συμβουλές δια την κατάκτησιν της
αυτό και τίποτα άλλο

πίστευα,
ότι μόνο όσα σε πεθαίνουν μπορούν να σου δώσουν στιγμές
ότι μόνο σ' όσα σε σκοτώνουν βρίσκεις αθανασία
ότι το πείσμα κόντρα στα γραμμένα είναι ο μόνος δρόμος
ότι η ανυπακοή στα δασκαλεμένα είναι ο μόνος προορισμός

μα οι άνθρωποι,
μοχθούν να περάσουν στα κατάστιχα της Ιστορίας
αλλά ξεχνούν πώς γράφεται η πιο μοναδική τους ιδιότητα
μιλούν για ζωή κηρύσσοντας τον πολεμο
διαλαλούν τις αγκαλιές του…