Entradas

Mostrando entradas de enero, 2015

επιστολή στην κ.

28/1/15

πίνω τσάι όπως πίνω gin. στίβω μέσα του λεμόνι, κοιτώντας το να διαλύεται, όσο παίρνει αυτό το αμυδρό κίτρινο χρώμα. σα να κοιτάς την αθήνα από τα χείλια του λυκαβηττού θολώνοντας από μόνη τα μάτια λίγο πριν πέσει η νύχτα εντελώς κι ο πορτοκαλί μανδύας της έρθει και καλύψει τον αστικό βάλτο για να προχωρήσει το 24ωρο. μαζί σου η αθήνα μ' αρέσει ξανά. όπως μ' αρέσει το τσάι, το gin, το στιμένο λεμόνι μέσα στα σπλάχνα και των δυο.

θα γινόμουν γραφικός αν επικαλούμουν ξανά την αγριάδα των εξαρχείων όμως ε; μ' αρέσουν τα καινούρια μας στέκια, σ' αυτά που πάμε με τα πόδια, για καφέ (εσύ δηλαδή, έγω θα πάρω τσάι) και διάβασμα (εσύ δηλαδή, εγώ θα γράψω). είναι τα ίδια μέρη που μια φορά στο τόσο θα βγούμε και θα πιούμε όλο μας το δεκαπενθήμερο, αν και τώρα τελευταία έχεις φαγωθεί να προσέχω - ίσως περισσότερο απ' ότι παλιότερα οπότε και οι ευκαιρίες μας να πιούμε λεφτά δεκαπέντε ημερών, έχουν μάλλον λιγοστέψει. μ' αρέσουν όμως και τα άλλα τα μέρη που γνώρισα μα…

να προσέχεις

να προσέχεις,
γιατί στο πλευρό σου προσέχω κι εγώ
γιατί βρίσκω λόγους να ομορφαίνω
αφορμές να δημιουργώ
όνειρα να παλεύω για τη γέννηση τους
να προσέχεις,
χωρίς εσένα δε μου μένει άνθρωπος να νοιάζεται
χωρίς εσένα πνίγομαι σε μια θάλασσα από ατέλειωτες στείρες θεωρίες
χωρίς εσένα δεν έχω κανέναν να εντυπωσιάσω
χωρίς εσένα ο κόσμος είναι ένα απέραντο κι ευρύχωρο κελί
που το μοιράζομαι μ' αγνώστους
όσο μαζί σου, ακόμη και στα πιο σκοτεινά υπόγεια μπορεί και καρπίζει ο ανθός μου
να προσέχεις,
γιατί αν φύγεις, θα φύγω κι εγώ. για μέρη που θα με πονούν
κι όμως να γυρίσω ούτε που θα θελήσω ποτέ
γιατί ξέρω χιλιάδες αδιέξοδα να ξοδευτώ
μόνο εσύ όμως γνωρίζεις πώς μπορώ να γλυτώσω απ' αυτά
γιατί εσύ κεντάς τα φτερά μου
και κανείς άλλος δεν μπορεί να μ' αποτρέψει απ' το να τα κάψω
παρά τα χάδια σου.
για αυτό να προσέχεις
γιατί η καταστροφή με φλερτάρει
με νάζια και καπρίτσια
μόνο όμως όσο υπάρχεις εσύ δε θα 'χω μάτια για άλλη
γιατί τα 24ωρα που τώρα δε μου φτάνουν να σε χορτ…

ημερολόγια βάρδιας #5

αγαπάω,
τα ανώνυμα ποιήματα
εκείνα που τρέχουν αφηνιασμένα με την ταχύτητα του φωτός
με όχημα έναν πυρακτωμένο μπερδεμένο γραφικό χαρακτήρα
σκίζοντας τις άδειες σιωπες
ταράσσοντας τη γαλήνη κενών βαρύθυμων σελίδων
εκείνα που σκάβουν λαβυρίνθους και πλέκουν σύννεφα
αντί να ικετεύουν για φως και στέγη
τις ακατέργαστες σημειώσεις
τις αναρτήσεις που γεννήθηκαν απ' το θάνατο του edit
εκείνες που μεγάλωναν σα σκέψεις σε αναμονή
κι ένα βράδυ γίνανε αστέρια πέφτωντας με θάρρος στον καιάδα της έμπνευσης
τις λέξεις που σαλπάρανε
με ναύλα ένα σημειωματάριο τσέπης
ένα θολό πλάνο και μια καυτή ανάσα
τις λέξεις που ξεπετάγονται μέσα απ' τα βογγητά των πλήκτρων που χτυπιούνται με μανία
τις λέξεις τις έκθετες, τις απροστάτευτες, τις μεθυσμένες
τις αγενείς, τις λέξεις μαχαίρια, τις λέξεις εφιάλτες, τις λέξεις πυρκαγιές
τις λέξεις λάθη και τις λέξεις ιδανικές αυτόχειρες
τις γειτονιές που έχτισαν οι κάτοικοι της κόλασης κι οι πρεσβευτές της αμαρτίας
και κάποιος μέσα τους έκρυψε τον παράδεισο μου

ημερολόγια βάρδιας #4

τα έργα κι οι ημέρες μας
καλό είναι να συζητιούνται πίσω απ' την πλάτη μας κι ενώ λείπουμε
ίσως έτσι μπορέσουμε να λάμψουμε διά της απουσίας μας, λιγάκι παραπάνω
το πολύ φως κουράζει τα μάτια όμως, μη ξεχνάς
δεν υπάρχουν ωραία ποιήματα, ή πεζά, ρηχά, κακογραμμένα, όπως θες πες το
υπάρχουν ωραίοι άνθρωποι
άνθρωποι ημερολόγια, άνθρωποι βιβλία ολόκληρα
άνθρωποι φύλλα τετραδίου βρώμικα, σημαδεμένα
κι άνθρωποι σελίδες λευκές, άκαρπες κι ατσαλάκωτες
άνθρωποι ιστορίες τελειωμένες που κανείς δε ξεκίνησε ποτέ μόνο οι τόποι οφείλουν να μας θυμούνται
οι δρόμοι που έκαψαν τις σόλες μας
οι άμμοι που αφήσαμε πατημασιές
οι ταράτσες που μια φορά μεθύσαμε από θέα και πλούτο
ένα ζεστό απόγευμα κάποιου μήνα που δε θυμάμαι το όνομα του αλήθεια. από θέα ήταν. κι από πλούτο.
αν μας θάψουν όλους μαζί
θα εξακολουθήσουμε να έχουμε πεθάνει μόνοι;
οι αληθινοί μοναξιώτες αυτής της γης
θα έχουν την μοναδική τιμή να σκορπίσουν το θάνατο τους
σ' ό,τι τους κρατούσε ζωντανούς. τον αέρα. οι μικρές μας ιστορίες…

ημερολόγια βάρδιας #3

τα πιο ωραία ποιήματα κυματίζουν έρημα στα ξεροχώραφα
οι πιο παθιασμένες ερωτικές ιστορίες δε θα αφηγηθούν ποτέ
ή ακόμη χειρότερα, δε θα συμβούν ποτέ
μπορεί κιόλας να μη συνέβησαν
χρωστάμε εαυτόν σ' αυτούς που εγκαταλείψαμε
ή μετά την απομάκρυνση ούδεν λάθος αναγνωρίζεται;
πρέπει να μάθεις να σκοτώνεις και να σκοτώνεσαι
αν θες αληθινά να μη φοβάσαι το θάνατο
όσοι τρέφονται με ψίχουλα χορταίνουν περισσότερο
αυτοί που ανοίγουν δρόμους με τα χέρια φτάνουν πάντα πιο μακριά
και τα κορίτσια των σκιών αναβλύζουν μεγαλύτερη κάβλα από κείνα του φωτός
η νοσταλγία θα έπρεπε να διώκεται απ' την αξιοπρέπεια του καθενός
πως ομως να αρνηθείς τις στάχτες που σε ξαναγέννησαν;
εντάξει,
όχι,
δεν είμαστε όλοι φοίνικες
αν όσα ζητάς απ' τη ζωή δεν ασφυκτιούν κάτω απ' τις σόλες σου
κάτι κάνεις λάθος
απ' την άκρη της γης ως την καρδιά της
απ' τα λιμάνια ως τα παιδικά δωμάτια
απ' τις πόλεις που μίσησε ο θεός
μέχρι τα νησιά που έπλασε μ' όλη του τη μαεστρία
...κάτω απ' τις σ…

ποίημα πάνω στο τραπέζι

1/1/15

σου άφησα ένα κομμάτι αγάπη στο τραπέζι
κάτω απ' την ασπρόμαυρη αφίσα της μονμάρτης που έχω βάλει στραβά και γέρνει
όταν το βρεις θα έχω κιόλας αναλάβει βάρδια
θα έχεις έτσι όλο το χρόνο να το κάνεις δικό σου
να το γευτείς και να μυρίσεις τους ψιθύρους στο λαιμό σου
άφησα ένα κομμάτι έρωτα στο σπίτι
δίπλα απ' τη λούτρινη χελώνα που σου πήρα ένα καλοκαίρι, χωρίς ιδιαίτερο λόγο
όταν το βρεις θα έχω κιόλας αρχίσει να μετράω τις ώρες αντίστροφα
μέχρι να ακούσω το χαμόγελο σου να με υποδέχεται καθώς θ' ανοίγω την πόρτα
μέχρι να δω τη φωνή σου να έρχεται προς το μέρος μου
να μ' αγκαλιάσει
άφησα έναν εαυτό στον μεγάλο κάδο μπροστά στο δρόμο
εκεί που σ' αρέσει να παρκάρεις
έναν εαυτό μαρτύριο. βασανιστή. προδότη της αφοσίωσης και της υπεροχής σου
να μπορώ κι εγώ να λέω ότι κάτι έκανα για κάποιον άλλον επιτέλους. για σένα.
άφησα τις υποσχέσεις μου τις μεγάλες στην κόκκινη φλοκάτη που έφερες ένα απόγευμα
εκείνη που σε κρατά ζεστή όσο κοιμάσαι στα χέρια μου
καθώς χαζε…