επιστολή στην κ.

28/1/15

πίνω τσάι όπως πίνω gin. στίβω μέσα του λεμόνι, κοιτώντας το να διαλύεται, όσο παίρνει αυτό το αμυδρό κίτρινο χρώμα. σα να κοιτάς την αθήνα από τα χείλια του λυκαβηττού θολώνοντας από μόνη τα μάτια λίγο πριν πέσει η νύχτα εντελώς κι ο πορτοκαλί μανδύας της έρθει και καλύψει τον αστικό βάλτο για να προχωρήσει το 24ωρο. μαζί σου η αθήνα μ' αρέσει ξανά. όπως μ' αρέσει το τσάι, το gin, το στιμένο λεμόνι μέσα στα σπλάχνα και των δυο.

θα γινόμουν γραφικός αν επικαλούμουν ξανά την αγριάδα των εξαρχείων όμως ε;
μ' αρέσουν τα καινούρια μας στέκια, σ' αυτά που πάμε με τα πόδια, για καφέ (εσύ δηλαδή, έγω θα πάρω τσάι) και διάβασμα (εσύ δηλαδή, εγώ θα γράψω). είναι τα ίδια μέρη που μια φορά στο τόσο θα βγούμε και θα πιούμε όλο μας το δεκαπενθήμερο, αν και τώρα τελευταία έχεις φαγωθεί να προσέχω - ίσως περισσότερο απ' ότι παλιότερα οπότε και οι ευκαιρίες μας να πιούμε λεφτά δεκαπέντε ημερών, έχουν μάλλον λιγοστέψει. μ' αρέσουν όμως και τα άλλα τα μέρη που γνώρισα μαζί σου, εκεί, στα δυτικά προάστια, κοντά στο παλιό σου σπίτι. ο χρόνος γράφει χιλιόμετρα πάνω μου, χωρίς να μπορώ να αποτελέσω εξαίρεση για τη μανία του. για κάποιο λόγο όμως που δεν έχω ακόμη εντοπίσει άσε με να κάνω τον άνετο, δεν μπορώ να κρύψω πως όλα αρχίζουν και τελειώνουν στ' όνομα σου αίσθάνομαι νεότερος από ποτέ. κι ας μόλις μπήκα στο τριακοστό έτος της ύπαρξης μου. κι ας είναι τα ερωτήματα για το αύριο πιο συχνά. απολαμβάνω πράγματα που υπό συνθήκες άλλες δε θα πρόσεχα καν. το πώς στέκουν τα υπόγεια γκαράζ κάτω απ' τις πολυκατοικίες σηκώνοντας ολόκληρα κτήρια στις πλάτες τους σαν τσιμεντένιοι άτλαντες, τον τρόπο που τα σύννεφα χαιδεύουν τις κορυφές του υμηττού, τους καινούριους συρμούς του μετρό που πάντα θα μου έρχεται να σου στείλω ένα μήνυμα πριν χαθεί το σήμα και να σου πω πως μπήκα σε έναν τέτοιο. απολαμβάνω τη ζωή την ίδια που στάζει απ' το κορμί σου, απ' το στόμα σου, απ' τα δάχτυλα σου. το φως στο πρόσωπο σου όταν σ' ακούω να λες βίκτορας. όταν λες πιτσούνι. όταν λες μαδρίτη και ξέρω τί εννοείς, καθώς και γιατί την αποκαλείς έτσι. απολαμβάνω ακομή ακόμη τις μικρές σου αναφορές στην ικαρία, τη μυτιλήνη κι ας μην έχω σχέση καμιά εγώ με αυτά. τον ήχο που κάνουν τα ρουθούνια σου στο λαιμό μου, ή τις εκφράσεις του προσώπου σου όταν γυρίζεις απ' το μπάνιο κι έχω κιόλας πάρει τη μέσα θέση στο κρεββάτι, βρίσκω χαριτωμενη, φαντάσου, μέχρι και την αλεργία σου στις αγαπημένες μου γάτες... θυμάμαι και γελάω γελάω σιωπηλά και μόνος βέβαια, αλλά το γέλιο παραμένει ζωντανό και ατόφιο όλες τις φορές που έλεγα πως μόνο αν μου κάνανε δώρο τα εισιτήρια για τη βαρκελώνη, θα πήγαινα. και τώρα δες, ρυθμίζουμε τις μέρες και τις οικονομίες μας για εκεί. μία φορά και δύο φορές, ή και τρεις, ποιος να ξέρει πόσες; και μ' αρέσει που πάλι εγώ δεν έχω σχέση μ' αυτό, κι είναι, ξέρεις, κάτι που πάλι γεννιέται από σένα σαν κατάσταση. και μπορώ, κι αλήθεια θέλω, να γίνω χίλια κομμάτια ώστε να τη ζήσεις, να την βιώσεις κατά τον ιδανικότερο τρόπο. κι ας καμιά φορά σε πειράζω που κρατά η μεγάλη σου αγάπη μεγάλο κομμάτι απ' την πίτα του μοντέρνου ποδοσφαίρου.


συνεχίζω ε;
μόνο να ξερες πως μ' αρέσουν τα μπλεξίματα. όχι εκείνα που σε κάνουν ν' αναρωτιέσαι και τώρα τί; όχι δηλαδή πως κι αυτά είν' άσχημα, απλά όχι αυτά. όχι τώρα δηλαδή. όχι εδώ. στο εδώ μας. έλεγα για εκείνα που κάνουν ένα τις απόψεις μας, τις ιδέες μας, τα όνειρα μας, τις εμπειρίες μας. καθώς τρώμε και που και που παίρνω κι από καμιά πηρουνιά απ' το πιάτο σου και με κοιτάς μ' αυστήρο ύφος κι εγώ αμύνομαι κοιτόντας σε σαν παιδί. και τότε πάλι γλυκαίνεις. είδες που σου λεγα; παιδί! αυτό έχω γίνει ξανά. εδώ στην κόψη των τριάντα. ή μάλλον, αυτό μ' έχεις κάνει. μ΄αρέσει πιο πολύ το να σου προσδίδω τη γαλήνη που με σκεπάζει. να σε θεωρώ μούσα και υπέυθυνη για αυτά που με πήραν απ' το χέρι ένα βράδυ λίγο πριν εκπνεύσει ο αύγουστος και μου δώσανε τα πιο πολύτιμα κομμάτια για να φτιάξω το πιο όμορφο, το πιο ακριβό, το πιο ταιριαστό παζλ. και το πιο απρόβλεπτο φυσικά! ε, εντάξει τώρα, δεν είμαστε κι από κείνους που προβλέπονται. είμαστε; αν και καμιά φορά σκέφτομαι ότι και το να είσαι παραδοσιακά απρόβλεπτος δε σε καθιστά προβλέψιμο από ένα σημείο κι ύστερα; τέλοσπάντων, άλλη ώρα αυτά. 

τώρα βέβαια, εσύ,

μπορεί να θεωρείς ότι προσπαθώ να διασκεδάσω τις εντυπώσεις. ή ότι υπερβάλω εαυτόν, ή ότι, ότι, χίλια δυο ότι. καμιά φορά κι όχι πολύ σπάνια ομολογώ, σε κοιτάω μέσα στις κόρες των ματιών σου περιμένοντας να βρω την κατάλλληλη στιγμή να σου μιλήσω. να σου μιλήσω και να σου πω πόσο πολύ έχουν αλλάξει τα πράγματα εδώ. στο δικό μου εδώ. στο μέσα μου εδώ. κι εκεί που είμαι έτοιμος να σου πω ότι μου έδωσες πίσω τη ζωή μου κρατιέμαι. και λέω, basta! αυτό δεν είναι η παλιά μου ζωή. αυτό δεν είναι κάτι που είχα, έχασα και ξαναβρήκα. αυτό δεν είναι αντάμωμα απ' τα παλιά, ούτε ταξίδι που έμεινε στη μέση. αυτό δεν είναι το ξεσκόνισμα κι η υλοποίηση παλιών ονείρων. αυτό είναι ανατολή ύστερα από μια νύχτα που κράτησε παραπάνω απ' όσο άντεχε το μυαλό, η καρδιά, το κορμί μου. αυτό είναι άνεμος που βγάζει το σαπιοκάραβο μου ξανά απ' το λιμάνι. αυτό είναι τροφή να χορτάσει το ταλέντο μου και πιοτό να ξεδιψάσει το στόμα μου. αυτό είναι το θάρρος που ξεχύνεται ανάμεσα στις ορδές των ολιγάριθμων κάνοντας το φόβο τους παντιέρα πολεμική και αθάνατη. είναι η λάβρα που σώζει τους ανθρώπους απ' την κανονικότητα, απ' το μέτριο. αυτό είναι ζωή. η ζωή μου. κι όπως είχα γράψει σ' ένα σημειωματάριο που έσυ μου χες πάρει, αυτό είναι δικό σου, γιατί κι εγώ είμαι δικός σου.

Entradas populares de este blog

κάππα

μέτρημα

Αλμπέρ Καμύ - Το καλοκαίρι