ημερολόγια βάρδιας #4

τα έργα κι οι ημέρες μας
καλό είναι να συζητιούνται πίσω απ' την πλάτη μας κι ενώ λείπουμε
ίσως έτσι μπορέσουμε να λάμψουμε διά της απουσίας μας, λιγάκι παραπάνω
το πολύ φως κουράζει τα μάτια όμως, μη ξεχνάς
δεν υπάρχουν ωραία ποιήματα, ή πεζά, ρηχά, κακογραμμένα, όπως θες πες το
υπάρχουν ωραίοι άνθρωποι
άνθρωποι ημερολόγια, άνθρωποι βιβλία ολόκληρα
άνθρωποι φύλλα τετραδίου βρώμικα, σημαδεμένα
κι άνθρωποι σελίδες λευκές, άκαρπες κι ατσαλάκωτες
άνθρωποι ιστορίες τελειωμένες που κανείς δε ξεκίνησε ποτέ
μόνο οι τόποι οφείλουν να μας θυμούνται
οι δρόμοι που έκαψαν τις σόλες μας
οι άμμοι που αφήσαμε πατημασιές
οι ταράτσες που μια φορά μεθύσαμε από θέα και πλούτο
ένα ζεστό απόγευμα κάποιου μήνα που δε θυμάμαι το όνομα του
αλήθεια. από θέα ήταν. κι από πλούτο.
αν μας θάψουν όλους μαζί
θα εξακολουθήσουμε να έχουμε πεθάνει μόνοι;
οι αληθινοί μοναξιώτες αυτής της γης
θα έχουν την μοναδική τιμή να σκορπίσουν το θάνατο τους
σ' ό,τι τους κρατούσε ζωντανούς. τον αέρα.
οι μικρές μας ιστορίες αρμενίζουν ακυβέρνητες στα σύμπαντα
τα λόγια μας είναι κλεμμένοι διάλογοι
από κάποια rock & roll σαπουνόπερα
πασπαλισμένη με κακό χιούμορ και ψέμματα
που και που κάποιος από μας χάνεται
σαν υπενθύμιση, το επεισόδιο ότι τελειώνει
νομίζουμε ότι κάνουμε κάτι
επειδή συνηθίσαμε αυτούς που δεν κάνουν τίποτα
κάθε τόσο,
ένα θαύμα εμφανίζεται στα λημέρια μας, περαστικό ως συνήθως
κι αυτοί, γινόμαστε εμείς
ακόμη κι έτσι,
μη νομίζεις το κερί άχρηστο επειδή σε κύκλωσε το σκοτάδι
άκουσα τους πιο υπέροχους ήχους από το στόμα σου
ονειρεύτηκα πως κρατούσα τις παρτιτούρες στα χέρια μου
χωρίς να ξέρω την αξία, ή τη χρησιμότητα τους
δεν είμαι πολύ καλός σ' αυτά
αλλά το στόμα σου τραγουδά ακόμη τα όνειρα μου
αποταμιεύω χρόνο για την κάθαρση
αλλά έχω πάντα τα απαιτούμενα για δύο ή τρεις αμαρτίες
τα δάκρυα των χωρισμών
είναι λίγο πιο μάταια απ' την ανάγκη για εξηγήσεις
η επανάσταση που επρόκειτο να μας σώσει
ακυρώθηκε λόγω υπερβολικού αλτρουισμού
οι στιγμές που ζούμε είναι για λίγο
τα ταξίδια που δεν έγιναν ποτέ όμως θα ζουν για πάντα
καμιά φορά, ως κι εσύ, χάνεις.
ένα βιβλίο,
μια γυναίκα που βλέπει σε σένα τη σωτηρία της,
η γάτα που έχασες ένα μεσημέρι
και η ζωή να πορεύεται τρομακτικά ακάθεκτη
ωραία είναι, ε;

Entradas populares de este blog

κάππα

280814

μέτρημα