Entradas

Mostrando entradas de febrero, 2015

να κρυφτώ

να κρυφτώ για λίγο
αυτό θέλω. άσε με.
ανάμεσα στα μοναχικά δρομολόγια του μετρό
στα μάτια που έχουν ξεψυχήσει
στα καφέ που δε με ξέρει κανείς
εκεί που ποτέ δε χώρεσα
να κρυφτώ για δυο στιγμές μόνο
απ' τη βία της ψυχής μου
απ' την αδυναμία, την έρημο, το αδιέξοδο
να χαθώ στα εκατομμύρια των πιθανών συντεταγμένων του πλανήτη
κι όσο πιο επιτακτικά θα με ζητά η ζωή πίσω
να τελειώσουμε την μισή μας παρτίδα
εγώ, τόσο να χάνομαι, τόσο να κρύβομαι
να κρυφτώ απ' τα όνειρα που δε δικαίωσα
με τί μούτρα να τ' αντικρίσω;
με ποια πιστευτή δικαιολογία στην τσέπη;
να κρυφτώ για λίγο
αυτό ποθώ. άσε με.
απ' τις ερωτήσεις
τις υποθέσεις
τα σχέδια βήτα
τους συμβιβασμούς
τις ραγισμένες υποσχέσεις.
να κρυφτώ πίσω απ' την περιφρόνηση των ανθρώπων
κι ό,τι μ' αγνοεί, καταφύγιο μου να γίνει.
να κρυφτώ από μένα τον ίδιο
απ' την καρδιά μου, απ' τις λέξεις, τα τετράδια, τις μουτζούρες
τα βιαστικά ορθογραφικά λαθη.
απ' τα λόγια τα τεράστια
που δεν είχα τη σύνεση να κρατήσω θα…

με τη βροχή

δες,
με τη βροχή πως ομορφαίνεις
πως σ' αγαπώ πιο πολύ
πως ανοίγεις δρόμο να μπει η θάλασσα μέσα μας
δες, με τη βροχή.

πίσω απ' το δακρυσμένο παράθυρο
σε κάποια γωνία του χάρτη και του μυαλού μας
αναπνέει ο κόσμος που ονειρευτήκαμε για τα παιδιά μας
εγγύς σε μυστικά αμέτρητα και κλειδωμένα
πάρ' το μπουφάν σου αγάπη μου
απόψε φεύγουμε με προορισμό τα πάντα
με συντροφιά τη βροχή

έξω από σένα

έξω από σένα δεν είμαι κανενός.
οι πολυάσχολοι δρόμοι δε με αναγνωρίζουν δικό τους τέκνο
κι όσοι ξέχασα σίγουρα πια, δε με θυμούνται
έξω από σένα
τα ναύλα μου δεν αρκούν για κανένα μπάρκο
οι σταθμοί με περιφρονούν
και τα βαγόνια δε με δέχονται στα ενδότερα τους
τα πουλιά που κάποτε με κλείνανε στα φτερά τους
δίχως τις εγγυήσεις σου σήμερα μ' αποστρέφονται
τα πιο κρυφά χαρτιά μου άχρηστα σαπίζουν
παροπλισμένα κι αχρησιμοποίητα
και καταλήγω ξανά υποτελής της καταστροφής μου
δούλος της ντροπής
έξω από σένα
τι είναι η ποίηση;
η τέχνη, η δημιουργία, η αίσθηση, το όμορφο και το ελπιδοφόρο;
τι αξίζει να διασωθεί, να ταξιδέψει και να παλέψει για μια αγκαλιά
αν αυτή είναι έξω από σένα;
τι πιο δυνατό μπορούν να προσφέρουν δυο μάτια ξένα
αν η ηρεμία κι η στέγη μου απαντώνται έξω από τα δικά σου;
απ' τη μια θάλασσα ως την άλλη
διάλυσε η μοίρα τις ζωές μας.
μας λάβωσε με την ίδια έκπληξη
άφησε το ίδιο σοκ να κυλήσει απότομα
απ' τους αισθητήρες που αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα
μέχ…

η πιο όμορφη γυναίκα της μέρας

πέρασε σήμερα από δίπλα μου
η πιο όμορφη γυναίκα της μέρας
όμως εγώ κάτι μικρό κι ασήμαντο ήθελα να σου πω
για μια κορνίζα, ένα πιάτο φαί,
ή μια πολύ αστεία λεπτομέρεια μιας διπλανής ζωής.
κι όπως με πλησίαζε
κι εγώ σκεφτόμουν το χαμόγελο σου να λυγίζει καθώς θα σου μιλάω
δεν την πρόσεξα καθόλου.

άλλος κόσμος

να είχαν τα δάχτυλα μας σημάδια
εκατομμύρια σημάδια
από γυαλιά σπασμένα
απο φράχτες που όλο δεν πηδάμε
κι όλο που θα πάει, θα τον περάσουμε, λέμε
και να που μόλις ξαναπήραμε φόρα
να συντρόφευε τις μέρες μας
το ίδιο μικρό φθαρμένο βιβλίο
που μόνο για χάρη μας θα τελειώνει πάντα αλλιώς
κάθε καινούρια φορά που θα το διαβάζουμε
να μοσχοβολούσαν τα χείλη μας
βροχή και θαλπωρή
σαν αμυγδαλιές το μάρτη
σαν κερασιά στην καρδιά του πιο όμορφου καλοκαιριού
να έφερναν τα κύματα στα πόδια μας εμπρός
τα πιο κρυφά και άφθαστα όνειρα
να πάψουν επιτέλους να στεκούν θλιμμένες, στείρες και μόνες
οι προκυμαίες κι οι ακτές
να τάιζε η μάνα γη τα ένστικτα μας
κι ο θεός, φανερωμένος πια
με τη μορφή μιας μουριάς αγέραστης
ή ενός σκύλου παντοτινά πιστού, να ρωτά
που βρίσκουμε το φόβο
για λίγο
και δειλιάζουμε
κι αφήνουμε έρημο τον κήπο της ψυχής μας
κάνοντας ξέρα την καρδιά μας
σα μάτια που λησμόνησαν τις μαχαιριές του έρωτα
γιατί θα ναι μια άκρη κάπου κάτω
ή πίσω απ' αυτά τα χώματα και τα βουνά
όπου το αέν…

όσο εκείνη

κι αν κάπου
κοντά, ή χίλιους κόσμους από εδώ
υπάρχει κάτι
απροσδιόριστο, αγέννητο, ή απλώς υπαρκτό
που κι εκείνο με κοιτά όπως την κοιτώ κι εγώ
και περιμένω να χαμογελάσει, να συγκινηθεί, ή να λάμψει
καθώς τελειώνει την ανάγνωση κάποιου ποιήματος μου, μικρού

ας κοπιάσει παρακαλώ να μου πει,
εκείνα τα αιώνια δευτερόλεπτα που δεν πεθαίνουν, αλήθεια, ποτέ
δείχνω κι εγώ τόσο όμορφος
όσο εκείνη;

ημερολόγια βάρδιας #7

κουπί ασταμάτητο στη στέρφα θάλασσα
στεριά πουθενά. μόνο αλάτι στα χείλια, στις τσέπες, στα μάτια
απ' τις χιλιάδες ίδιες επιλογές του δειλινού
διάλεξα να μη γυρίσω σπίτι μεθυσμένος
πίσω απ' το παράθυρο και κάτω απ' τα σκεπάσματα
ο καθένας γράφει τη λέξη ευτυχία στον αέρα σ' όποια γλώσσα θέλει
βλέπεις τις φλόγες που ορμούν κατα πάνω μας μανιασμένες;
άλλοι θα γίνουν χρυσάφι. άλλοι καμμένη σάρκα.
διάλεξε σύσταση, ο χρόνος τελειώνει
τσάι στους άστεγους
παρηγοριά στους άρρωστους
όλοι βολεμένοι στην αγκαλιά του ίδιου κοινού μεγάλου μυστικού
τα λόγια είναι ωραία μέχρι εκεί που σε συμφέρουν
ύστερα κουράζεσαι
σαν τους παλμούς της καρδιάς
και το να ζεις συχνά πυκνά θριμματίζει τους ώμους σου μ' ένα φύσιμα
σκάτα τα έκανα, λες
τι όμορφη εποχή για ξεσκαρτάρισμα, όμως, αλήθεια!
η πραγματική χασούρα είναι ό,τι σου έμεινε
αφετηρία, γέννα, ορμή, όνειρο
όσο βλέπεις στον ύπνο σου τη χαμένη σου πατρίδα
ο χρόνος τρέφει τα περασμένα με μικρές ιστορίες ηδονής
θα πρότεινα να υπομένεις σιωπ…

ημερολόγια βάρδιας #6

αυτός ο δρόμος
είναι μια άδικη κάθειρξη αιώνιου χρόνου
και μια υπέροχη ερμηνεία χωρίς να έχει προηγηθεί πρόβα καμιά.
είναι το crescendo της πιο υπέροχης σονάτας
κι η λάσπη που πνίγονται όλες μας οι ελπίδες
αυτά τα μέρη
εδώ, εκεί, σ' αυτά που σεργιανήσαμε, σ' όσα δεν πήγαμε
κι αυτά απ' οποία δε θα διασχίσουμε ποτέ, άκου με!
μη βιάστεις, κι άκου!
είναι λύτρωση. είναι φως. είναι στήριγμα.
ψέμματα όμως να μη σου πω
είναι και φονιάς. και μαρτύριο. και πένθος χωρίς τέλος.
αυτά τα σημάδια, τα λόγια, οι αγκαλιές
οι αποχωρισμοί, το κάθε νέο αντάμωμα
τα πατώματα που φιλοξενούν το κορμί σου
οι νύχτες που κι ο θεός ντράπηκε για την ύπαρξη τους
οι ουρανοί που σε αγκάλιασαν καθώς πετούσες
οι θάλασσες που πήραν μακριά ό,τι πολυτιμότερο είχες
τα μονοπάτια που φιλήθηκαν
κάτω απ' τα πόδια των σφιχταγκαλιασμένων εραστών
είναι αλάτι σε φρέσκο τραύμα
αλυσίδες που σε δένουν με όσα δεν μπορείς να υποφέρεις
είναι πόνος ακατέργαστος σε χέρια που χορταίνουν με την πείνα σου
μα είναι κι όλα θαύμ…