άλλος κόσμος

να είχαν τα δάχτυλα μας σημάδια
εκατομμύρια σημάδια
από γυαλιά σπασμένα
απο φράχτες που όλο δεν πηδάμε
κι όλο που θα πάει, θα τον περάσουμε, λέμε
και να που μόλις ξαναπήραμε φόρα
να συντρόφευε τις μέρες μας
το ίδιο μικρό φθαρμένο βιβλίο
που μόνο για χάρη μας θα τελειώνει πάντα αλλιώς
κάθε καινούρια φορά που θα το διαβάζουμε
να μοσχοβολούσαν τα χείλη μας
βροχή και θαλπωρή
σαν αμυγδαλιές το μάρτη
σαν κερασιά στην καρδιά του πιο όμορφου καλοκαιριού
να έφερναν τα κύματα στα πόδια μας εμπρός
τα πιο κρυφά και άφθαστα όνειρα
να πάψουν επιτέλους να στεκούν θλιμμένες, στείρες και μόνες
οι προκυμαίες κι οι ακτές
να τάιζε η μάνα γη τα ένστικτα μας
κι ο θεός, φανερωμένος πια
με τη μορφή μιας μουριάς αγέραστης
ή ενός σκύλου παντοτινά πιστού, να ρωτά
που βρίσκουμε το φόβο
για λίγο
και δειλιάζουμε
κι αφήνουμε έρημο τον κήπο της ψυχής μας
κάνοντας ξέρα την καρδιά μας
σα μάτια που λησμόνησαν τις μαχαιριές του έρωτα
γιατί θα ναι μια άκρη κάπου κάτω
ή πίσω απ' αυτά τα χώματα και τα βουνά
όπου το αέναο στροβίλισμα, οι χιλιάδες αγκαλιές
και τα πυρωμένα αιμάτινα ποτάμια των σωμάτων μας
θα είναι η μία και μόνη αλήθεια
κι αυτήν την άκρη θα τη βρω.
μαζί σου.

Entradas populares de este blog

κάππα

280814

μέτρημα