Entradas

Mostrando entradas de marzo, 2015

ωραία είναι

να ζητούν να αποδείξεις
και το πιο μικρό σου κομμάτι
και χωρίς καμιά άμυνα να αφήνεις τους ανθρώπους να περνούν από μέσα σου
να πεθαίνεις για δυο μάτια, όχι τα δικά σου
μια ζωή, μια ύπαρξη άλλη
ωραία είναι
στις στάχτες, στις λάσπες, στα χώματα
στις κρυφές παραλίες, στα μοναχιά νησιά, στις ανώνυμες πόλεις
με τα πολλά, τα καλά, τα χρυσά
τα σκόρπια, τα παρατημένα
προς θεού - όχι τα παραιτημένα
τα ετοιμόρροπα, τα καταδικασνένα
ωραία είναι
σε μπαλκόνια, καλντερίμια
ζεστά παράθυρα, καυτά κρεββάτια
στη συντριβή, στην έρημο, στην αποσύνθεση
στην καρδιά της χειρότερης κόλασης
ωραία είναι
να αγαπάς ασταμάτητα
να μάχεσαι ασταμάτητα
να ορθώνεσαι ασταμάτητα
να ποθείς ασταμάτητα
να πονάς χωρίς έλεος
να μοχθείς χωρίς έλεος
να καταστρέφεσαι χωρίς έλεος
να μη δείχνεις έλεος
ωραία είναι
να πετάς χωρίς φτερά
να χωράς σε μια αγκαλιά
ύμνος να είσαι σε χείλη ξένα
να πατάς καρφιά γυμνός
να σε έχει ξεχάσει ο θεός
να μη λείπεις σε κανένα
ώραια είναι
γιατί, ώραία είναι,
να 'ν' η αφοβία ρούχο κεντημένο …

μισό

τόσα πολλά
ήταν τα μισά που μας ανέθρεψαν και μας μεγάλωσαν
που μόνο στην απόλυτη μας γύμνια
καταφέραμε εμείς οι δυο
να γίνουμε ένα

βαρκελώνη, ώρα 17:14

υποθέτω ότι κάπου εδώ που η πόλη ξεθωριάζει, πίσω απ' την mercat de collblanc οι ντόπιοι ανασαίνουν καλύτερα. μέσα σ' αυτήν την αγορά την ολόγιομη μα κι έρημη, το αντιδημοφιλές όνειρο του καθενός ρεμβάζει προς τα βάθύτερα του l'hospitalet. γνησιότερο, μέχρι και των πιο καλοπαιγμένων ερμηνειών και ρόλων. super market χωρίς μεταφρασμένες ετικέτες, ήχοι από συρόμενα καροτσάκια, ένας επαίτης με την περίληψη της ζωής του γραμμένη σε κάποιο χαρτόνι, δυο γέροι που χαζεύουν ήρεμοι όση ζωή τους έχει απομείνει μέσα απ' το παιχνίδι και τις φωνές μερικών παιδιών στην τετράγωνη πλατεία. τα τελευταία σε λίγο θα σκορπίσουν, παίρνοντας το δρόμο για το σπίτι προς την carrer llobregat, τη riera blanca, ή πιο μακριά ακόμη προς την plaça espanyola. η εκκωφαντική απουσία των κλικς, των αυστηρών χρωματικών συνδιασμών, των λογότυπων, των τρομακτικών διαφημίσεων των τρομακτικών μεγεθών. πέρα απ' τα πεζοδρόμια που σηκώνουν στις πλάτες τους τα mcdonalds, τις μπουτικ και τα στρατευμένα βήματ…

σιωπή

κι αφού μαζευτήκαμε εδώ απόψε
φερμένοι απ' τα σημαντικότερα αίτια
ας ξεκινήσουμε απ' το πιο φλέγον
κι ας το αναλύσουμε σε βάθος απύθμενο

τη σιωπή.

το ευχαριστώ

αυτός ο παρηκμασμένος θίασος
που λογίζεται για κόσμος
μου οφείλει ένα ευχαριστώ
να ακουστεί
ως της γης αυτής τα τελειώματα
που στάθηκα γυμνός
πιόνι στη σκακιέρα της θυσίας και του πόνου
κι όσες φορές κι αν χρειάστηκε να πεθάνω για τις ανάγκες του έργου
δε μίσησα ποτέ.

πρώτη μαρτίου

οι ακτίνες του ήλιου εφορμούν στο δωμάτιο σαν αντάρτες της αγάπης. ξεχύνονται ανάμεσα στα κενά που κρεμάμε αποβραδίς στα μισοκατεβασμένα μας στόρια. ρουφάνε τον αέρα απ' τις μικρές μας ανάσες, ταμπουρώνονται πίσω απ' τα μαλλιά σου καλά καλά, τρυπώνουν στις εσοχές που αφήνουν τα παπλώματα πάνω από τα δυο μας σώματα. με τα βλέφαρα σου κλειστά κι ένα αδύναμο χαμόγελο που έτοιμο είναι να λαμπαδιάσει, ψάχνεις με τα δάχτυλα σου το πρόσωπο μου. πρώτα το μαξιλάρι, ύστερα τα μαλλιά μου, μετά το μέτωπο. ψηλαφίζεις τις άκρες μου. απ' τα μάτια, στη μύτη, στα χείλη, μέχρι κάτω στο λαιμό. ύστερα μ' ένα χάδι πάνω απ' το δεξί μου αυτί και πάλι απ' την αρχή. σε αισθάνομαι δίπλα μου να δέχεσαι ήρεμα την εισβολή του ήλιου στην κάμαρα. ήρεμα κι αδιαμαρτύρητα. μάλλον γιατί αυτό είναι και το μόνο πράγμα που θα αφήναμε να μπει ανάμεσα μας, αφού για ό,τι άλλο είμαστε ανένδοτοι. ποτέ, κανείς και τίποτα ψιθυρίζω πίσω απ' τα δόντια μου και σε θαυμάζω. που δε λύγισες ποτέ. που δεν έφ…