ωραία είναι

να ζητούν να αποδείξεις
και το πιο μικρό σου κομμάτι
και χωρίς καμιά άμυνα να αφήνεις τους ανθρώπους να περνούν από μέσα σου
να πεθαίνεις για δυο μάτια, όχι τα δικά σου
μια ζωή, μια ύπαρξη άλλη
ωραία είναι
στις στάχτες, στις λάσπες, στα χώματα
στις κρυφές παραλίες, στα μοναχιά νησιά, στις ανώνυμες πόλεις
με τα πολλά, τα καλά, τα χρυσά
τα σκόρπια, τα παρατημένα
προς θεού - όχι τα παραιτημένα
τα ετοιμόρροπα, τα καταδικασνένα
ωραία είναι
σε μπαλκόνια, καλντερίμια
ζεστά παράθυρα, καυτά κρεββάτια
στη συντριβή, στην έρημο, στην αποσύνθεση
στην καρδιά της χειρότερης κόλασης
ωραία είναι
να αγαπάς ασταμάτητα
να μάχεσαι ασταμάτητα
να ορθώνεσαι ασταμάτητα
να ποθείς ασταμάτητα
να πονάς χωρίς έλεος
να μοχθείς χωρίς έλεος
να καταστρέφεσαι χωρίς έλεος
να μη δείχνεις έλεος
ωραία είναι
να πετάς χωρίς φτερά
να χωράς σε μια αγκαλιά
ύμνος να είσαι σε χείλη ξένα
να πατάς καρφιά γυμνός
να σε έχει ξεχάσει ο θεός
να μη λείπεις σε κανένα
ώραια είναι
γιατί, ώραία είναι,
να 'ν' η αφοβία ρούχο κεντημένο πάνω σου
να μη γνωρίζεις ας είναι, πάλι καλά κι ευτυχώς
άγιο να μην έχεις, το σταυρό σου να μην κάνεις
να μη χρωστάς πουθενά το ανάστημα σου
ωραία είναι
να είσαι ο ιστός να είσαι κι η σημαία
το διψασμένο χώμα και το ποτάμι
ο θάνατος κι η αξιοπρέπεια
η ορμή των δαχτύλων και το κλάμα των χορδών
η λύσσα της φωνής και μια φάλτσα νότα
ριζωμένη στο πεντάγραμμο
οι μεγάλες νύχτες, τα λυγισμένα βουνά
μια υπογραφή στο βιβλίο ενός χαμένου περαστικού διαβάτη
το ξοδεμένο αίμα, το στεγνο στόμα
τα βουρκωμένα μάτια
όλα.
ωραία είναι.

Entradas populares de este blog

κάππα

280814

μέτρημα