επιστολή στην κ. #2

δεν περιμένω καμιά καλή δουλειά να μας σώσει
τι φρικτή φράση;
δε θα ζεσταθούμε σ' ιδιόκτητα μεγάλα κι ευρύχωρα σπίτια. δεν έχουμε.
το ταξίδι μας δε σιγουρεύεται
καμιά καρτερικότητα να φυλάξει τα γηρατειά μας. αν έρθουν.
τα μόνα υπάρχοντα μας είναι αυτές οι λέξεις
κι η ζέση ανάμεσα στις σφιχταγκαλιασμένες παλάμες μας
στρώνουμε το δρόμο μας με μόχθο
και στην πλάτη μας ριζωμένος ο σταυρός της επιβίωσης
κι αυτός ο γολγοθάς πια!
ανάσα κι όρθωμα
ανάσα κι όρθωμα
ο εφησυχασμός είναι ξένο προνόμιο
τα ελάχιστα μας κεκτημένα θα κινδυνεύουν πάντα
από μια πραγματικότητα σχεδιασμένη σ' άλλων μεγέθη
τα βράδια κοιμόμαστε με τη σύγκρουση προσκέφαλο
την ανάγκη σκέπασμα
αγναντεύουμε τα αταξίδευτα πελάγη
μέσα από ζευγάρια μάτια αγνώστων
μόνο την ύπαρξη τους κάπου κάποτε πληροφορηθήκαμε
η λιποταξία απαγορεύεται
η ήττα τιμωρείται
όχι πως είμαστε μοναδικά γενναίοι
ή απελπισμένοι που δε γνωρίζουν φόβο
- άλλο αν είμαστε.
είναι που πίσω απ' τα πέλματα μας
μήτε για γη, μήτε για λιμάνι χώρος περισσεύει
καταδικασμένοι να ξεψυχήσουμε, σκιές στα λυγισμένα δέντρα
καμιά ειρήνη δε φύλαξε χώρο για μας
δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα
γιατί πρώτα πρώτα δεν έχουμε τίποτα
η πείνα είναι φίλος
η τέχνη καταφύγιο
ο έρωτας τροφή
τράβα ζήτα τους να ζήσουν μ' αυτά.
κλαίουσα θα γυρίσεις.
ο άνετος βίος δεν αποτελεί κεφάλαιο της ιστορίας μας
αφού ανάμεσα στην άνεση και τη ζωή
αγκαλιάσαμε τις φλόγες και πηδήξαμε ενωμένοι στο βυθό της δεύτερης
κι ας είναι μοίρα και μονόδρομος
αυτό το μονοπάτι

Entradas populares de este blog

κάππα

μέτρημα

Αλμπέρ Καμύ - Το καλοκαίρι