επιστολή στην κ. #3

12 μάη 2015, αθήνα

αγαπημένη μου,

σου γράφω τα νέα μου απ' τον κόσμο τους. είμαι καλά αυτό να ξέρεις πρώτα κι όπως μου έχεις ζητήσει, προσέχω τον εαυτό μου. από κει κι ύστερα, οι μέρες μου, δεν. έχουν. όνομα. στην ουσία το ίδιο εικοσιτετράωρο επαναλαμβάνει τον ατέρμονα κύκλο του και, έρμαιο της καθεστηκυίας τάξης, δέχεται αδιαμαρτύρητα την φτωχή ονοματοδοσία. δευτέρα, πέμπτη, σαββατοκύριακο... σα να επιλέγεις να δεις το ίδιο έργο ξανά και ξανά. ξέρεις πως διαμορφώνεται η πλοκή, οι χαρακτήρες, οι διάλογοι. ομοίως, ξέρω πως όταν το σύστημα αντιλήψεων προσφωνεί τις επικείμενες 24 ώρες μου, δευτέρα κατά πάσα πιθανότητα στη δουλειά θα ξύνουμε τ' αρχίδια μας. τις παρασκευές, ή/και τα σάββατα τα πράγματα ζορίζουν. μετά χαλαρώνουν, ύστερα σταδιακά ζορίζουν ξανά. μοιάζουμε με σκυλιά που κυνηγάμε τις ουρές μας όσο δίπλα μας απλώνονται χιλιόμετρα ζωής. δε σου γράφω για ταξίδια μεγάλα, ή μικρά. αυτά θέλουν αλήθεια κομμάτι απ' την πίτα του χρόνου. μα για όλα κείνα που μπορούν να φυλάξουν οξυγόνο μέσα τους όσο ο αέρας της ημέρας τελειώνει. τα περισσότερα απ' αυτά αρχίζουν από μένα, αλλά τελειώνουν σε σένα.

το καύσιμο μου σ' αυτην την κούρσα βρίσκεται στις σελίδες των άλλων, σ' ένα πιάτο φαί στο ίδιο τραπέζι μαζί σου, στον κώδικα μας, στην τέχνη και στα αστεία όνειρα. δεν είμαι επαναστάτης και ξέρεις τί; δε θέλω να γίνω. η απόσυρση αποτελεί χρόνια τώρα την μοναδική ξεκούραση του κορμιού και του πνεύματος μου. δεν έχω ανάγκη κανέναν καλύτερο βασικό μισθό, αν δεν είσαι εκεί να σβήνεις την πείνα μου με χαμόγελα. είμαστε καταδικασμένοι σε καλύτερες μέρες. κι αυτό στο λέω εκ πείρας.

καμιά φορά, σαν με πνίγει το οχτάωρο γελώ μονάχος όταν σκέφτομαι πράγματα που θέλω να μοιραστώ μαζί σου. κι όσο κρατά το γέλιο, τόσο κι εγώ φεύγω από τη φυσική μου θέση. ένα δευτερόλεπτο; ένα. ας είναι. για ένα δευτερόλεπτο της μέρας δεν υπήρξα ποτέ στη δουλειά, στο μετρό, στην τράπεζα. για ένα δευτερόλεπτο της μέρας είχαμε ρακομελάδικο κάπου στα σπλάχνα της piaza navona κρυμμένο, μαγαζί με χειροποίητα κοσμήματα στη σέριφο και κατάστημα με μπαχάρικα κι αρώματα στην ταγγέρη. να μπαίνεις μέσα, απ' τη μια να θες να καλωπιστείς, απ' την άλλη να σ' ανοίγει η όρεξη. για ένα δευτερόλεπτο πίνουμε κρασί στο bodega de serapio. μη σκας που δεν έχουμε να πληρώσουμε μωρό μου. σ' ένα δευτερόλεπτο από τώρα θα έχουμε κιόλας φύγει. ούτε που θα μας καταλάβουνε.

δε θα έλεγα πως γεννηθήκαμε σε λάθος εποχή, ούτε ότι δεν είμαστε απο δω. η εποχή δεν θα μπορούσε να είναι πιο κατάλληλη απ' την παρούσα. άλλωστε χωρίς όλη αυτην την αναταραχή δε θα μαθαίναμε ποτέ πώς είναι να ράβεις μόνος τα πανιά, μόνος να λαξεύεις τα κατάρτια και μόνος να χαιδολογείς την θαλασσοδαρμένη πλώρη του σκαριού που σε ταξιδεύει. σ' αλλοτινές εποχές, ίσως να ηδονιζόμασταν απ' τη γαλήνη του λιμανιού. πάλι καλά να λες, όμορφη μου, γλυτώσαμε απ' τους βάλτους. κι αν δεν ήμασταν από δω; από πού αλλού να ήμασταν; τι θα μας έμενε να ονειρευτούμε; για αυτό σου λέω. εδώ. εδώ είμαστε καλά. είδες άλλωστε, πόσες εικόνες, γεύσεις και νύχτες μακρινές μπήκαν σπίτι μας κι αφήσαν κομμάτι τους στην καρδιά μας. κι όλοι εκείνοι που τις φέρανε, θυμάσαι; εδώ, είστε καλά μας λέγαν με λέξεις όλο θαυμασμό και λάμψη. δεν έχω άδικο νομίζω. κι αν τώρα που γράφω, ήσουν ξύπνια, στο πλευρό μου, όπως πολύ και στους δυο αρέσει να γίνεται, θα με φιλούσες και θα μου γνεφες καταφατικά. σε φιλώ για την ώρα κι όπως πάντα να θυμάσαι πως είμαι δικός σου.

Entradas populares de este blog

κάππα

280814

μέτρημα