ημερολόγια βάρδιας #8 - στην coimbra

τα πουλιά φωλιάσανε στο περβάζι
μυρωδιά από αγιόκλημα, κωνοφόρα και βρεγμένη γη μας συντροφεύει
σαν τη μεγαλύτερη ευλογία που θα μπορούσε να δεχτεί ποτέ ψυχή
σ' ένα σπίτι ταπεινό, μ' αυλή, κάτω απ' τη σκιά της κληματαριάς
το παραμύθι μας κοιμάται κι ανασαίνει
θα το ξυπνήσουμε μαζί, μια μέρα στην coimbra
θα χαράζω μικρές ανεξίτηλες διαδρομές μέσα απ' τα βήματα σου
κι εσύ απ' το ύψος του στήθους μου
θα μαζεύεις κύματα μ' έναν άνεμο πουνέντε στα μαλλιά
- κρατώ πάντα έναν χειμώνα εντός μου, για παν ενδεχόμενο
θλίψη στην κατάψυξη
δάκρυα σε κόκκινη, γυάλινη προθήκη
σε περίπτωση ξαφνικής απώλειας
σπάστε το τζάμι, πιέστε το κομβίο και κλάψτε μέχρι αφυδατώσεως -
απ' τις παρυφές της μπενάκη μέχρι τις εκβολές του πο
κι απ' τα παράθυρα του trastevere μεχρι τα πεζοδρόμια του crown heights
όλοι αγαπούν και πεθαίνουν με τον ίδιο τρόπο
οι παρεκλίνουσες συμπεριφορές απλώς προσποιούνται.
και την αγάπη. και το θάνατο.
μ' αρέσει η σιωπή.
χωρίς καμιά υποχρέωση σα με τυλίγει
κανονιζω τις τελευταίες λεπτομέρειες της χαράς σου
στις εσωτερικές τσέπες του παλτού μου κρυμμένες οι τέσσερεις εποχές
στο τυρρανισμένο μου σακίδιο μαζί με σκουπίδια και ψίχουλα
μια βούκα θάρρος, μια χούφτα αφοβία
εφόδια για μια ακόμη εκστρατεία.
θα μπορούσα να χαθώ απ' όλους κι όλα
αν ήταν να γίνω πιο δικός σου
παίξε αυτούς τους δυο στίχους στο μυαλό σου μέσα αγαπημένη
ως να ρθεις ήμουν μoναχικός
μα αν φυγεις τώρα, θα είμαι μόνος
διάβολε, αυτό ήταν δυνατό, σκέφτεσαι
και θάλασσες κουρνιάζουν στις παλάμες σου
κι αποκοιμιούνται σαν θεός, ημέρα κυριακή

Entradas populares de este blog

κάππα

μέτρημα

Αλμπέρ Καμύ - Το καλοκαίρι