αύγουστος


στρίμωξα την πατρίδα μου στην πλάτη
και έγινε ο δρόμος οδηγός
έδωσα το όνομα σου σε ένα χάρτη
να μη σε βρίσκει ούτε ο θεός

και διάβηκα τ' αθώα μονοπάτια
ζωσμένος με τσιμέντο και γυαλί
κι από τα καστανά υγρά σου μάτια
ακούω τη φωνή του κοσμου να καλεί

σταθμοί, ορίζοντες, λιμάνια, όρη
ενώνονται με χάδια στο λαιμό
κι εγώ στην αγκαλιά σου ορφανό αγόρι
που δε χορταίνει να κοιτά ουρανό

τα άνθη του κορμιού μου στάζουν χρώμα
ποτάμι κόκκινο και μπλε βαθύ
σε κάποιο απάτητο του νου μας χώμα
των ευχών μας ξαποσταίνει η ζωή

ακούγεται η φωνή σου σαν πυξίδα
άγρυπνη δίπλα στο τιμόνι μου, θαρρείς
κι αν λίγο τις σειρήνες, φως μου, είδα
σταλμένη ήσουν το ναυάγιο μου να βρεις

αν το μελωποιήσει κανείς, ας μου στείλει το αποτέλεσμα.

Entradas populares de este blog

κάππα

280814

μέτρημα