Entradas

Mostrando entradas de junio, 2015

αντίο

ευχαριστώ για πάντα
αντίο για όλα
οι θάλασσες μου έγιναν στέρφες ερημιές
τώρα μαζί μου πεθαίνουν κι οι λέξεις μου
να προσέχεις,
γεια.

κάθε μέρα κι από λίγο

Imagen
κάθε μέρα κι απο λίγο να αγαπάς
να σφυρίζεις τις νότες που ψιθυρίζει η καρδιά σου
κάθε μέρα κι από λίγο να ερωτεύεσαι
να σφίγγεις τα δόντια σου και να αρνείσαι να υποκύψεις
κάθε μέρα κι απο λίγο να μεγαλώνεις τα όνειρα σου
να βρίσκεις χρόνο για σένα. για μένα.
να σκαρώνεις κάτι καινούριο
να γεύεσαι την αλμύρα, το αλάτι της γης
να ακούς το ασταμάτητο ταξίδι του νερού
να κρύβεσαι μέσα του, κάθε μέρα κι απο λίγο.
να μου λες δυο όμορφα λόγια
να μου δίνεις ένα χάδι για το δρόμο
να έχω κάτι να σκέφτομαι
να μου θυμίζεις πως θα είσαι εδώ
ό,τι κι αν παραφυλά πίσω απ' το αύριο
κάθε μέρα κι από λίγο να μυρίζεις
να αγγίζεις, να βλέπεις, να ψηλώνεις.
να μ' ομορφαίνεις.
κάθε μέρα κι απο λίγο.
να με δικαιώνεις.
κάθε μέρα κι από λίγο.
να γλυτώνεις απ' το μαύρο του κόσμου.
κάθε μέρα κι από λίγο.

19062015 / δεν έπρεπε

Imagen
δεν υπαρχει χρόνος για χάσιμο
σύντομα, πολύ σύντομα, θα μετανιώνουμε
που δε μιλήσαμε νωρίτερα. που δεν ακούσαμε.
δεν προλαβαίνω να αρνηθώ τίποτα πια
γλύφω την λεπίδα των τριάντα τώρα μητέρα
προς τιμή μου, δε ζητώ να συγχωρεθώ από κανέναν.
είμαι εδώ, παρών
καμωμένος μια ζεστή αγκαλιά για τις ολόδικες μου ευθύνες
ετοιμος, ανυπόμονος, να δεχτώ την τιμωρία μου.
πέρασα μέσα από δρόμους που δεν έπρεπε
γύρισα σε μέρη που δεν έπρεπε
ακόμα θυμάμαι τους ιερούς όρκους που ανταλλάζαμε
τώρα είναι πατημένες κούφιες υποσχέσεις
τώρα τα εμβατήρια μας ακούγονται σα ξενέρωτα ανέκδοτα
που ξεστομίζουν εφήβοι σε πάρτυ ενηλίκων.
αθέφηκα. δεν έπρεπε.
παρασύρθηκα. δεν έπρεπε.
κατρακύλησα, σκότωσα και έκαψα.
το ταλαιπωρημένο μου μυαλό, λειψό από ψυχραιμία
ψελλίζει πως φέρθηκα με τρόπους που δεν έπρεπε
έσκισα σελίδες και τελικά απλά τις παράχωσα στις τσέπες μου
έστησα τη μισή μου ζωή πάνω σε θεμέλια που δεν έπρεπε
πούλησα την πραμάτεια μου κι αγόρασα μια άλλη
σε παζάρια συναισθημάτων
εκεί που σώφρονες μου γνέφανε πως δεν έπρεπε.
α, και…

15062015

μια άλλη νύχτα, ίδια μ' αυτην που ακόμη δεν έχει φανεί, είπα θα προτιμούσα να μη με θυμάται κανείς και τίποτε. ήταν λάθος μου. δεν ανακαλώ φυσικά, είναι υπέροχα τα λάθη. επαναδιατυπώνω, λίγο καλύτερα αυτή τη φορά, λέγοντας πως δεν θα προτιμούσα κάτι. ας κάνει ο καθένας ό,τι αγαπά, μόνο να γίνει σιωπηλά. αυτό. να γίνει βουβά. και ξέρω ότι έτσι θα συμβεί, το ξέρουν και τα λάθη μου, αυτά που επίτηδες δε διορθώνω, ότι έτσι θα συμβεί, γιατί ο άνθρωπος παραείναι περήφανη φάρα. μια τιποτένια, άδεια φάρα. ένα συνάφι αίματος, σάρκας και ηλίθιας περηφάνιας. νομίζουμε ότι θα σωθούμε, ή πως θα κατατροπώσουμε τον πανδαμάτωρ χρόνο αν εκθέσουμε τα τραύματα μας σε κοινή θέα. τί τα θες; μαλακίες. κι ας ξέρω πως το παιχνίδι είναι σικέ, εγώ εκεί, να επιμένω να παίζω και να ψευτοχαίρομαι αν καμια φορά ξεκλέψω κανέναν πόντο για το σακούλι μου. μαζί με τον υπόλοιπο μικρόκοσμο, νομίζω κι εγώ ότι ζω. τους βλέπω που σαπίζουν όρθιοι. οκτάωρο, γυμναστήριο, ενδιαφέροντα χωρίς ενδιαφέρον, καρτελάκια ονείρων μ…

ημερολόγια βάρδιας #11

είμαστε περίπου στη μέση της διαδρομής
χωρίς τον ήλιο να στέκεται, λαμπρός, πάνω απ' τα κεφάλια μας
θαύματα και αμαρτίες στην ίδια ζυγαριά
κλείνουμε τα μάτια να μη δούμε προς τα πού θα γύρει
σκοτώσαμε σαν πρωτάρηδες
καταδικαστήκαμε σα μανιακοί δολοφόνοι
χαραγμένα στους καρπούς τα ονόματα των θυμάτων μας
στο στήθος, εκείνα των δικών μας φονιάδων
μια εποχή πλάστηκε αποκλειστικά για μένα
ήμουν όμως ανέτοιμος να τη γευθώ
εισβάλλω σε ξένους ουρανούς
σαν παράξενος αστερισμός
που δύσκολο να πεις αν έσβησε, ή λάμπει ακόμη
στον δικό μου, το φως αγωνίζεται για τα δικαιώματα του
η αληθινή νοσταλγία ξεκινά μετά το θάνατο
όσο είναι όλοι στις θέσεις τους
ανάμνηση μη σε σκιάζει
ή τη ζωή θα παίρνεις στα σοβαρά, ή τον εαυτούλη σου
και τα δυο μαζί, αδύνατον.
κατά τις τελευταίες μου ζωές
τα ενήλικα μου χαρακτηριστικά όλο και λιγοστεύουν
αποδημούν για ψυχρότερα σώματα
σεπτέμβρη το σεπτέμβρη
μένω μόνος μ' ένα καλοκαίρι αγκαλιά
και την ζέση του ιουλίου να μου νεύει
πως όλα θα είναι μια χαρά
κάποιο …

ημερολόγια βάρδιας #10

αγωνίστηκα. τόσο πολύ.
να κρατήσω ζωντανό το άρωμα απ' τα λουλούδια που συνάντησα
τη φρεσκάδα απ' τα πελάγη. αγωνίστηκα αληθινά.
προσπάθησα με πολλούς τρόπους και χιλιάδες πιθανούς συνδιασμούς
με ποιήματα, κοπλιμέντα, χαμόγελα, ασφαλείς σκέψεις και τρυφερές
να περισώσω μια χούφτα καλοσύνης και μαγείας
και σφαλισμένη στον κόρφο μου να την κουβαλώ πάντα μαζί
έξυσα το ίδιο μου το δέρμα να βγει νέο
να λάμψω μέσα σ' ένα άλλο ζευγάρι μάτια
και για μια στιγμή, θαρρώ το κατάφερα
ίδρωσα. ίδρωσα τόσο πολύ.
να φιλιώσω με τις αναμνήσεις
να συμφιλιωθώ με τα τέρατα του παρελθόντος
με τις ενδότερες ασχήμιες, τις εσώτερες προδοσίες
τις εξάρσεις αυτοταπείνωσης
βόγγηξα. τόσο πολύ
μέχρι να βγεί από το στόμα μου
με την μορφή αποστάτισσας ψυχής
η παραδοχή για το κάθετι
της ίδιας μου της καταστροφής
αισθάνθηκα το σύρσιμο μου στα τραχειά τσιμέντα της ντροπής
της κατάχρησης. της υποτροπής και των χιλιάδων τελευταίων φορών
ξέρασα αντοχη στα πλακάκια του μπάνιου
στα πεζοδρόμια ανώνυμων περιπλανήσεων
άσε με να το ξαναπώ. β…

ημερολόγια βάρδιας #9

γυμνά δρομολόγια στο σπίτι
οι κουρτίνες σε μια γωνιά κουλουριασμένες. ανοιχτές.
τ' απέναντι μπαλκόνια χάσκουν από ντροπή
βλέμματα στο μωσαικό, καύλα φυλακισμένη
στον τρίτο κάποιας γειτονικής φυλακής
οι τρόφιμοι τοποθετήσανε κάγκελα, ζητιανεύοντας ασφάλεια
τι το τιμαλφές μπορεί να κρύβει ένας τόσο νοσηρός νους;
τα χρήσιμα και τα άχρηστα του διαμερίσματος
κολλάνε με μανία στις σάρκες μου και τις ρουφάνε.
βιβλία, πιάτα, φυτά, σακούλες σκουπιδιών.
περιμένω υπομονετικά τις χειρότερες μέρες
μηνιαίος προυπολογισμός, σύντομοι ύπνοι, κατακερματισμένα ωράρια
τι σημασία έχει να καταλάβεις αν δεν συναισθάνεσαι;
κι αν δε συναισθάνεσαι, τι διάολο καταλαβαίνεις;
εδώ πέρα τίποτα δε θυμίζει τίποτα
όμορφες γυναίκες σέρνονται τσακισμένες σαν αστέρια στο έδαφος
το κύκνειο ασμα της λάμψης τους με νανουρίζει
σου αρέσω, με φλερτάρεις αλλά δε μ' αγαπάς
άνοιξε τα πόδια σου μωρό μου
θέλω να κάνω εμετό ανάμεσα τους.
σε μια κόλαση που μόνο τα βογγητά επιβιώνουν
θα φορέσω τα ακουστικά μου και βουβά θα αυτ…

στάχτη

βάλε φωτιά στο πληγωμένο μου σώμα
στάχτη αεικίνητη απ' τα απομεινάρια του να γεννηθεί.
πάνω απ' τον αφρό των υδάτινων λιβαδιών
και τη σκόνη των μοναχικών ερήμων
ασταμάτητα κι ακούραστα να ταξιδεύω
τους χειμώνες θα αρμενίζω καθισμένος στου βοριά την πλώρη
κάτω από τα παλτά ανώνυμων ταξιδιωτών θα ζεσταίνομαι
μ' αποφάγια καλής θελήσεως θα τρέφομαι
τα καλοκαίρια θα 'μ' αργοναύτης σε κάποιου λίβα το σκαρί
σεργιάνι στης καρδιάς τα μεγάλα αχ
και βουβή ανάσα στους χάρτες της ψυχής
των περιπλανώμενων και των ερωτευμένων
σε ημερολόγια σφαλιστά θα μπαίνω λαθραία
ούτε εισιτήριο, ούτε ταυτότητα
με την παλίρροια θα σ' ανταμώνω
με την άμπωτη θα σε φιλώ γλυκά, στα μάτια
ως την επόμενη μας φορά
στάχτη.
θα τρυπώνω αθόρυβα
σε πουκάμισα, αέρινα φορέματα κι επιθυμίες
παρών στη γέννα των μυστικών της γης
στων ανθρώπων τα ανομολόγητα
τους πόθους, τις προσευχές
τους καημούς, τις ικεσίες
στάχτη.
ο πιο μικρός μεγάλος θηρευτής του σύμπαντος
απάτρις κόκκος παρηκμασμένης σάρκας
στάχτη.
στην τσάντα σου μέσα να μπο…