ημερολόγια βάρδιας #10

αγωνίστηκα. τόσο πολύ.
να κρατήσω ζωντανό το άρωμα απ' τα λουλούδια που συνάντησα
τη φρεσκάδα απ' τα πελάγη. αγωνίστηκα αληθινά.

προσπάθησα με πολλούς τρόπους και χιλιάδες πιθανούς συνδιασμούς
με ποιήματα, κοπλιμέντα, χαμόγελα, ασφαλείς σκέψεις και τρυφερές
να περισώσω μια χούφτα καλοσύνης και μαγείας

και σφαλισμένη στον κόρφο μου να την κουβαλώ πάντα μαζί
έξυσα το ίδιο μου το δέρμα να βγει νέο

να λάμψω μέσα σ' ένα άλλο ζευγάρι μάτια
και για μια στιγμή, θαρρώ το κατάφερα
ίδρωσα. ίδρωσα τόσο πολύ.
να φιλιώσω με τις αναμνήσεις
να συμφιλιωθώ με τα τέρατα του παρελθόντος
με τις ενδότερες ασχήμιες, τις εσώτερες προδοσίες
τις εξάρσεις αυτοταπείνωσης
βόγγηξα. τόσο πολύ
μέχρι να βγεί από το στόμα μου

με την μορφή αποστάτισσας ψυχής
η παραδοχή για το κάθετι
της ίδιας μου της καταστροφής
αισθάνθηκα το σύρσιμο μου στα τραχειά τσιμέντα της ντροπής
της κατάχρησης. της υποτροπής και των χιλιάδων τελευταίων φορών
ξέρασα αντοχη στα πλακάκια του μπάνιου
στα πεζοδρόμια ανώνυμων περιπλανήσεων
άσε με να το ξαναπώ. βόγγηξα.
νύχτες χωρίς όνομα τρέξαν πάνω μου
όπως στρατιές ακρίδων που επιτίθονται στα σπαρτά
και ύστερα τίποτα. μόνο σιωπή και καύσωνας θανάτου.
έκλεισα τα μάτια στις σφαγές των αθώων
άνοιξα την πόρτα στους βάρβαρους
να γλυτώσουν απ' την περιρρέουσα εκδίκηση
πήρα καρδιές στο λαιμό μου
κι όταν εν τέλει αποτύχαμε οικτρά

ανέλαβα μόνο την ευθύνη
αφήνοντας τες σακατεμένες στην αρένα του πόνου
μια αυγή θα στήσω μια φωτιά ως τον ουρανό ψηλά
να καούν μέσα της οι αυταπάτες μου
θα προτιμούσα να μη με θυμάται κανείς και τίποτε
έτσι κι αλλιώς αργά ή γρήγορα τα πάντα μέσα μας σβήνουν, σωστά;

Entradas populares de este blog

κάππα

280814

μέτρημα