ημερολόγια βάρδιας #11

είμαστε περίπου στη μέση της διαδρομής
χωρίς τον ήλιο να στέκεται, λαμπρός, πάνω απ' τα κεφάλια μας
θαύματα και αμαρτίες στην ίδια ζυγαριά
κλείνουμε τα μάτια να μη δούμε προς τα πού θα γύρει
σκοτώσαμε σαν πρωτάρηδες
καταδικαστήκαμε σα μανιακοί δολοφόνοι
χαραγμένα στους καρπούς τα ονόματα των θυμάτων μας
στο στήθος, εκείνα των δικών μας φονιάδων
μια εποχή πλάστηκε αποκλειστικά για μένα
ήμουν όμως ανέτοιμος να τη γευθώ
εισβάλλω σε ξένους ουρανούς
σαν παράξενος αστερισμός
που δύσκολο να πεις αν έσβησε, ή λάμπει ακόμη
στον δικό μου, το φως αγωνίζεται για τα δικαιώματα του
η αληθινή νοσταλγία ξεκινά μετά το θάνατο
όσο είναι όλοι στις θέσεις τους
ανάμνηση μη σε σκιάζει
ή τη ζωή θα παίρνεις στα σοβαρά, ή τον εαυτούλη σου
και τα δυο μαζί, αδύνατον.
κατά τις τελευταίες μου ζωές
τα ενήλικα μου χαρακτηριστικά όλο και λιγοστεύουν
αποδημούν για ψυχρότερα σώματα
σεπτέμβρη το σεπτέμβρη
μένω μόνος μ' ένα καλοκαίρι αγκαλιά
και την ζέση του ιουλίου να μου νεύει
πως όλα θα είναι μια χαρά
κάποιο μεταμεσονύχτιο μινόρε κρατά την ψυχραιμία μου
σε υψηλά, για τον πανικό μου, επίπεδα
συρρικνώνομαι μπροστά στην ανοησία μου
ελπίζοντας πως θα εξαφανιστώ μ' ένα πλοπ
ανοίγω τα μάτια μου και βρίσκομαι ακόμη στη θέση μου
να προσέχεις το εαυτό σου, φώναξες καθώς ξεμάκραινα
υπήρξα τόσο ειλικρινής με τους ανθρώπους
που τα μεγαλύτερα ψέμματα τα είπα σε μένα τον ίδιο
το οξυγόνο μου πηγάζει απ' τα μέρη της απόλυτης ασφυξίας
το βυθό. το υγρό χώμα.
δέχομαι να χάσω τα πάντα
έχω όμως ανάγκη όταν κλείνω τα μάτια
να βλέπω κύματα

Entradas populares de este blog

κάππα

280814

μέτρημα