15062015

μια άλλη νύχτα, ίδια μ' αυτην που ακόμη δεν έχει φανεί, είπα θα προτιμούσα να μη με θυμάται κανείς και τίποτε. ήταν λάθος μου. δεν ανακαλώ φυσικά, είναι υπέροχα τα λάθη. επαναδιατυπώνω, λίγο καλύτερα αυτή τη φορά, λέγοντας πως δεν θα προτιμούσα κάτι. ας κάνει ο καθένας ό,τι αγαπά, μόνο να γίνει σιωπηλά. αυτό. να γίνει βουβά. και ξέρω ότι έτσι θα συμβεί, το ξέρουν και τα λάθη μου, αυτά που επίτηδες δε διορθώνω, ότι έτσι θα συμβεί, γιατί ο άνθρωπος παραείναι περήφανη φάρα. μια τιποτένια, άδεια φάρα. ένα συνάφι αίματος, σάρκας και ηλίθιας περηφάνιας. νομίζουμε ότι θα σωθούμε, ή πως θα κατατροπώσουμε τον πανδαμάτωρ χρόνο αν εκθέσουμε τα τραύματα μας σε κοινή θέα. τί τα θες; μαλακίες. κι ας ξέρω πως το παιχνίδι είναι σικέ, εγώ εκεί, να επιμένω να παίζω και να ψευτοχαίρομαι αν καμια φορά ξεκλέψω κανέναν πόντο για το σακούλι μου. μαζί με τον υπόλοιπο μικρόκοσμο, νομίζω κι εγώ ότι ζω. τους βλέπω που σαπίζουν όρθιοι. οκτάωρο, γυμναστήριο, ενδιαφέροντα χωρίς ενδιαφέρον, καρτελάκια ονείρων με την τιμή επάνω τους ξεθωριασμένη, κρέμονται απ' τις τσέπες τους. κάνω μια παύση κι αναρωτιέμαι ποιος χαζεύει αυτή τη στιγμή τη δική μου σήψη. ένα αγαπημένο τραγούδι με παίρνει και με πάει σε μια ερημιά. είμαι μόνος εκεί, στη μέση κάποιου επαρχιακού δρόμου της αμερικάνικης ενδοχώρας. θέλω να ψελλίσω το ρεφραίν προς τον ουρανό αλλά τελικά με πιάνουν οι περηφάνιες μου και μένα και τελικά σιωπώ. ο μπουκόφσκι έλεγε πως γράφει για να σώσει τον εαυτό του, όχι τον κόσμο. να, κάτι τέτοια βλέπω και θέλω όλο και πιο πολύ την ανωνυμία μου. στα κομμάτια κι οι εκδοτικοί οίκοι κι οι φιλοδοξίες. οι συγκίνηση δύο, τριών, ή επτά ανθρώπων θα είναι πάντα αρκετή. νομίζω ότι μου λείπει μια γάτα. να έρχεται στο σαλόνι σε ανύποπτο χρόνο και να κοιμάται δίπλα μου, όσο νοερά θα με κάνει να υποψιάζομαι πως την ενοχλώ έτσι, καθισμένος στη μέση του καναπέ που στέκω. απ' την άλλη όμως και το να σου λείπουν πράγματα, έχει κι αυτό τη χάρη του. η αναζήτηση της πληρότητας είναι το δεύτερο πιο μάταιο πράγμα στη ζωή. το πρώτο δεν θα ζήσω αρκετά για να το συνειδητοποιήσω. αυτές τις μέρες ως κι η ευτυχία σαν state of mind υπερεκτιμημένη μου φαίνεται. ή, μάλλον, καλύτερα, όλα αυτά τα φτιασίδια που της έχουνε φορέσει. τα καλοκαίρια θα θέλω το χέρι σου και μια καλά κρυμμένη, απ' τον κόσμο, παραλία. τους χειμώνες, η αγκαλιά σου και λίγο φως να μπορώ να βλέπω τα φιλιά μας θα είναι τα μόνα που θα χρειάζομαι. αυτά τα λίγα, που πάντα θα είναι τόσα πολλά. σε φιλώ τώρα, πρέπει να φύγω για τη δουλειά.

Entradas populares de este blog

κάππα

280814

μέτρημα