ημερολόγια βάρδιας #9

γυμνά δρομολόγια στο σπίτι
οι κουρτίνες σε μια γωνιά κουλουριασμένες. ανοιχτές.
τ' απέναντι μπαλκόνια χάσκουν από ντροπή
βλέμματα στο μωσαικό, καύλα φυλακισμένη
στον τρίτο κάποιας γειτονικής φυλακής
οι τρόφιμοι τοποθετήσανε κάγκελα, ζητιανεύοντας ασφάλεια
τι το τιμαλφές μπορεί να κρύβει ένας τόσο νοσηρός νους;
τα χρήσιμα και τα άχρηστα του διαμερίσματος
κολλάνε με μανία στις σάρκες μου και τις ρουφάνε.
βιβλία, πιάτα, φυτά, σακούλες σκουπιδιών.
περιμένω υπομονετικά τις χειρότερες μέρες
μηνιαίος προυπολογισμός, σύντομοι ύπνοι, κατακερματισμένα ωράρια
τι σημασία έχει να καταλάβεις αν δεν συναισθάνεσαι;
κι αν δε συναισθάνεσαι, τι διάολο καταλαβαίνεις;
εδώ πέρα τίποτα δε θυμίζει τίποτα
όμορφες γυναίκες σέρνονται τσακισμένες σαν αστέρια στο έδαφος
το κύκνειο ασμα της λάμψης τους με νανουρίζει
σου αρέσω, με φλερτάρεις αλλά δε μ' αγαπάς
άνοιξε τα πόδια σου μωρό μου
θέλω να κάνω εμετό ανάμεσα τους.
σε μια κόλαση που μόνο τα βογγητά επιβιώνουν
θα φορέσω τα ακουστικά μου και βουβά θα αυτοκτονήσω
το βρεγμένο οδόστρωμα σαγηνεύει τις αισθήσεις μου
πορεύομαι μόνος σ' ένα πεζοδρόμιο που χωρά χιλιάδες σαν εμένα
σε κάποιο υπόγειο το party έχει ανάψει για τα καλά
έχει καταντήσει τόσο cool το να μην είσαι cool
που με πνίγουνε τα αδιέξοδα
το σύνθημα μας είναι μόνο αγάπη
αλλά κανείς δεν ακολουθεί το ρυθμό που δίνει το τύμπανο
βαθιά φιλιά στο στόμα
μετάγγιση βιαστικών ηδονών και χολής
επιστρέφω στο σαλόνι να σιχαθώ με την ησυχία μου
αυτό δεν είναι ποίημα
αυτό είναι δέσμευση

Entradas populares de este blog

κάππα

μέτρημα

Αλμπέρ Καμύ - Το καλοκαίρι