στάχτη

βάλε φωτιά στο πληγωμένο μου σώμα
στάχτη αεικίνητη απ' τα απομεινάρια του να γεννηθεί.
πάνω απ' τον αφρό των υδάτινων λιβαδιών
και τη σκόνη των μοναχικών ερήμων
ασταμάτητα κι ακούραστα να ταξιδεύω
τους χειμώνες θα αρμενίζω καθισμένος στου βοριά την πλώρη
κάτω από τα παλτά ανώνυμων ταξιδιωτών θα ζεσταίνομαι
μ' αποφάγια καλής θελήσεως θα τρέφομαι
τα καλοκαίρια θα 'μ' αργοναύτης σε κάποιου λίβα το σκαρί
σεργιάνι στης καρδιάς τα μεγάλα αχ
και βουβή ανάσα στους χάρτες της ψυχής
των περιπλανώμενων και των ερωτευμένων
σε ημερολόγια σφαλιστά θα μπαίνω λαθραία
ούτε εισιτήριο, ούτε ταυτότητα
με την παλίρροια θα σ' ανταμώνω
με την άμπωτη θα σε φιλώ γλυκά, στα μάτια
ως την επόμενη μας φορά
στάχτη.
θα τρυπώνω αθόρυβα
σε πουκάμισα, αέρινα φορέματα κι επιθυμίες
παρών στη γέννα των μυστικών της γης
στων ανθρώπων τα ανομολόγητα
τους πόθους, τις προσευχές
τους καημούς, τις ικεσίες
στάχτη.
ο πιο μικρός μεγάλος θηρευτής του σύμπαντος
απάτρις κόκκος παρηκμασμένης σάρκας
στάχτη.
στην τσάντα σου μέσα να μπορούσα να ξεχαστώ
αόρατος φύλακας άγγελος σου
το πιο μικρό σου φυλακτό
ο πιο μεγάλος θαυμαστής
το ελαφρύτερο φορτίο
η μεγαλύτερη αγάπη
κι η πιο γλυκιά θυσία για χάρη της
αν χρειαστεί να γίνω στάχτη

Entradas populares de este blog

κάππα

280814

μέτρημα