ημερολόγια βάρδιας #13

θέλω να υπάρξω
ως η απόλυτη ευδαιμονία ενός άτυχου
ως καταστροφή μη απευκταία
σα βροχή που ζητά να ξανάβρει ουρανό
σα δάκρυ πεισματάρικο, αξόδευτο
σαν καημός που κόβει την ανάσα
σαν απωθημένο κι ως μοναδική ερωτική ιστορία που δεν τελείωσε ποτέ
θέλω να ζήσω
σαν ποταμός που μίσει την επιστροφή, το γυρισμό
σαν άνεμος που δε γονάτισε ποτέ
και ως σπίθα που μπρος στο ημέρωμα
έβαλε μόνη φωτιά στο κορμί της
θέλω να σκορπίσω σ' αυτούς τους δρόμους
με την μορφή πάθους αγιάτρευτου
ολόγιομο από περηφάνεια
να σταθώ στα πόδια μου σαν πληγή
που, ή θα μείνει παντοτινά ανοιχτή, ή θα πεθάνει
σαν κενό κατάστιχο της Ιστορίας
με τον καιρό να μη ξερει τι να γράψει για το πέρασμα μου απ' τη ζωή
θέλω να υψωθώ
σαν ανεξίτηλο άχ
σαν βλέμμα που έσβησε κοιτώντας κατάματα το φως
σαν άρνηση που τα βρήκε με το θάνατο
θέλω να πιστώθει στην ύπαρξη μου
κάποιου το πιο υπέροχο κάτι
κι όλα αυτά θέλω να μην τα μάθω ποτέ

Entradas populares de este blog

κάππα

280814

μέτρημα