ποιήματα απ' την εργατική τάξη

τα ποιήματα της εργατικής τάξης αναπνέουν.
κάτω από μπλούζες μαύρες. από λογότυπα.
από ποδιές κι από ομοιόμορφες στολές εργασίας.
βρωμάνε.
βρωμάνε σιωπή, υπομονή, ψυχραιμία, υπομονή, σιώπή.
αληταριά που βολοδέρνουν στις εσοχές παρηκμασμένων οκτάωρων
πεθαίνουν με την ανάληψη βάρδιας
ανασταίνονται με το σχόλασμα
ξεδιψούν απ' τον ιδρώτα που διατρέχει το μέτωπο
εμπνέονται απ' τη δύναμη που γεννάται καθώς τα δόντια συγκρούονται σε ζευγάρια
κρύβονται σε σφιγμένες γροθιές
και σε παλάμες κουρασμένες, τραχειές.
με τους προισταμένους τους δεν κοιτιούνται στα μάτια
μνημονεύουν ταξίδια μακρινά στις αράδες τους
θρηνούν κάποιον φιλικό σπαραγμό
μελωποιούνται μόνα τους.
αστέρες αυτόφωτοι -ο φοίνικας κι η στάχτη του.
περιηγούνται ανέμελα και πεισμωμένα
σε λονδρέζικα εστιατόρια, παρισινές αποθήκες
μαδριλένικα καφέ και ελληνικές παραθαλάσσιες λάντζες
φλογεροί εραστές απωθημένων και καημών
μισούν βαθιά ό,τι αρνήθηκε να πονέσει
τα ποιήματα της εργατικής τάξης...
γραμμένα για τους είλωτες αυτής της γης
για όσους δεν έχουν τίποτε
τίποτε στην κατοχή τους
τίποτε να χάσουν
τίποτε να φοβηθούν
σύγχρονοι δαυίδ,
ξεκουράζονται πάνω στα πτώματα των γολιάθ
αυτής της πάντα μάταιης ζωής
δεν αξιώνουν καλύτερες συνθήκες εργασίας
δε συνδικαλίζονται
ούτε δικαιολογούν μια φευγαλέα έστω ιδέα
του κόκκινου που τα ραίνει
τα ποιήματα της εργατικής τάξης
είναι ο καρπός των αιώνια ανήσυχων
των διψασμένων για ζωή
είναι ο πόθος που δεν καταλάγιασε ποτέ
είναι το λίπασμα που τρέφει τις ρίζες
που γυρεύουμε μανιασμένα να κάψουμε
είναι η μόνη μας κληρονομιά
η μουσική που θα ξεκουράσει τα ταλαιπωρημένα μας σώματα
τα ποιήματα της εργατικής τάξης
είμαστε εμείς

Entradas populares de este blog

κάππα

280814

μέτρημα