έντεκα

θλιβερή ή όχι
η ζωή πάντα μικρή θα είναι
ιδού μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να τη ξοδέψουμε όλη
τις μέρες, τις λέξεις, τα σ' αγαπώ, το μέλι που λιμνάζει μέσα μας
δε πα' να κυλήσουν όλες οι απογοητεύσεις του κόσμου στις φλέβες μου;
τον βαθύτερο σου πόθο θα τον κρατήσω ακμαιό και νέο για πάντα
την ανατολή σου γράφω γράμματα
το δειλινό βάζω σε μια ζυγαριά τα λόγια και τα έργα μου
περιμένοντας να δω τι θα γίνει
τελευταία,οι πράξεις μου ξεπερνούν σε ύψος τις λέξεις μου
καμιά όμως απ' αυτές δεν είναι δική μου
το μυρτώο πέλαγος λιώνει τους πάγους μέσα μου
κι η μυρτώ μου σε περιμένει να της δώσεις ζωή και θάλασσα
τη μουσική του παραδείσου
την γράφουν κύματα και διψασμένα τζιτζίκια
μια μέρα κοντινή θα διαβούμε πάλι τις αρτηρίες της επαρχίας
και το τραγούδι των ανεμογεννήτριων θα μας χαιδεύει απαλά το μέτωπο
πήγαινε με ξανά στα σιωπηρά οροπέδια
να ακούσω τον αχό των αστεριών πιο κοντά μου
θλιβερή ή όχι
η ζωή πάντα μικρή θα είναι
ιδού μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να σκορπίσω μέσα σου
σαν άνθος ανήλικο που εκμυστηρεύεται τις πιο κρυφές του έλξεις
σ' ατέλειωτες καταπράσινες εκτάσεις

Entradas populares de este blog

κάππα

μέτρημα

Αλμπέρ Καμύ - Το καλοκαίρι