της φυγής

πολλή ζωή ξόδεψα στη φυγή
απ' το 'να cliché, στ' άλλο cliché
κι ολο έφευγα
λες και δεν υπήρχαν χέρια να μου φράξουν το δρόμο
λεύτερος, έλεγα
μα στο βάθος, σκλάβος ανώνυμος.
αλυσίδες λαξεμένες σ' αστραγάλους, σε καρπούς
φυλακές ραμμένες σε πλευρά, σε συκώτια
όταν, επιτέλους, καταφέρω ν' αποτάξω τις σκιές απ' τα σπλάχνα μου
θα είμαι κιόλας άχρηστος.
για κανένα μύχιο θηρίο ελκυστικός και βρώσιμος.
ο βυθός υψώνεται στα μάτια
η στεριά υποχωρεί στα βλέφαρα
πάσχισα να γλυτώσω απ' τους δαίμονες.
κανείς δε μ' ακολουθούσε
μόχθησα να ξεφύγω απ' τους εφιάλτες.
κι η ιδέα πως θα τα καταφέρω με τρόμαζε περισσότερο
κι όταν ακόμη δεν ήξερα τι ήθελα
γνώριζα τουλάχιστον τι έτρεμα πιο πολύ απ' όλα
τα ταξίδια δεν χαρτογράφησαν την ουτοπία
τα ποιήματα δε διδάξανε τίποτα
τα τραγούδια δε μίλησαν ποτέ
και το κρασί αρνήθηκε να βοηθήσει.
γέλασα με τα ανήμπορα δάκρυα της αγάπης των ανθρώπων
πόσο ντράπηκα να ξερες.
στην μεγαλύτερη μου απόδραση
πήγα όλο κι όλο απ' τη μια γωνιά του κελιού στην άλλη
το φευγιό έχει ενδιαφέρον
μόνο σαν αφήνεις κάτι πίσω
αυτοικανοποιήθηκα πάνω στα σύγκορμα σοκ των παραμένοντων
όλα τελειώνουν όταν παύεις να λείπεις από κάπου
ή, όταν φύγεις δεύτερος
αυτό μάλιστα.
αυτό είναι πανωλεθρία.

Entradas populares de este blog

κάππα

μέτρημα

Αλμπέρ Καμύ - Το καλοκαίρι