Entradas

Mostrando entradas de octubre, 2015

νοσταλγία

από τα περασμένα νοσταλγώ μόνο ό,τι δεν έζησα ποτέ
μια βόλτα στην νωτισμένη boar lane του 1881
τη ζεστασιά του κασκόλ στο λαιμό του γιου μου
λίγο πριν μπούμε χέρι - χέρι στο γήπεδο
τον αποχαιρετισμό των θαλασσοπόρων
τα χαδια του ωκεανού πάνω στα ξύλινα πεισματάρικα σκαριά
τα βλέμματα που άφησα και πήγαν χαμένα
η γαλήνη που αρνήθηκα
και το θεό που μου κρύψανε.
από εκείνα που δε θα έρθουν ποτέ ξανά
γιατί έτσι το θέλησε η μοίρα
μου λείπουν μόνο αυτά που δεν έχουν καμια σχέση μαζί μου
το τρίξιμο στις ράγες
ενός τραίνου με αδιάφορο προορισμό
τα νησιά που δεν ορέχτηκα ποτέ
η αδυναμία να πάψω να ονειρεύομαι
οι πορείες που διέγραφε ο δείκτης μου στον αέρα
για μέρη ανύπαρκτα, ομιχλώδη
οι μυρωδιές της ταγγέρης πάνω στον έρωτα της αυγής με τη μαροκινή νύχτα
οι γλυκοί καρποί από δέντρα μαγικά και μυστήρια.
με λησμονιά ραίνω μέρες που με έντυσαν
αφού ευλογημένος σαν ήμουν, κατάφερα μέσα τους και σεριάνησα
μόνο τα απάτητα βουνά θα καίνε μέσα μου αιώνια
κι είναι αυτός, ο πιο ηδονικός τρόπος να χαιρ…

το πρόσωπο της

ξέρω δέντρα που σκίζουν στα δύο τις λεωφόρους των πόλεων
με την αγωνία και το μαρτύριο καλά φυλαγμένα στις ρίζες τους
ξέρω ποταμούς που τους κατάπιε το χώμα
για να βρουν χώρο δυο αθώα βήματα
και λιβάδια που υποχώρησαν ταπεινά
για να στείλει μύνημα βουβό στην απεραντοσύνη, η βιολετί καρδιά ενός υάκινθου
ξέρω πουλιά που κρατούν την λευτεριά κρυμμένη κατω απ' τα χρυσά φτερά τους
για τα μάτια ενός παιδιού
ξέρω τρομακτικούς, αχώρετους ουρανούς που δώσανε τόπο στην οργή τους
για κάποιο ανώνυμο ξέπνοο αχ
και καράβια που γλύφουν τα βράδια τις πληγές στα αλατισμένα τους κορμιά
για να μπορουν να φλερτάρουν μια αυγή ακόμη με την αδρεναλίνη του θάνατου
ξέρω στρατιές λέξεων που οπισθοχώρησαν μπροστά στη πυρωμένη πίστη της σιωπής
και ανθρώπους που εγκλώβισαν τον στεναγμό στο ατσάλινο τους στέρνο
για έναν ήλιο στο πρόσωπο της.
στο πρόσωπο της
το πρόσωπο της.

μέχρι

μέχρι να παύσει ο έρωτας μου με τις απόκρυφες ανεξερεύνητες σχισμές των πυξίδων.
μέχρι η φωτιά μου να με μετατρέψει σε άγονη στάχτη.
μέχρι το πρώτο φέγγισμα του ήλιου να πυρπολήσει τα χείλια της δύσης.
ως την ώρα που οι λέξεις θα μ' αφήσουν έρημο γυμνό στο έλεος της κανονικότητας.
μέχρι να με κυριεύσουν τα πάθη κι οι φόβοι των πολλών.
μέχρι να μοιάσω στα μάτια σου σαν όλους τους άλλους. μέχρι να γίνει η σιωπή μαξιλάρι κι ο δισταγμός βρώμικο κρεββάτι.
ως να στερέψουν οι ποταμοί που δροσίζουν τις βάρδιες μου
με την πίστη τους για αυτό που τους προσμένει μπροστά.
μέχρι να ξεμάθω της βροχής την ηδονή και του πελάγου το φευγιό μέσα μου να πεθάνει.
μέχρι τα βιολιά της φωνής σου να σιωπήσουν.
μέχρι να σου ψιθυρίσω θλιμμένα στ' αυτί, σήκω να φύγουμε καρδιά μου, χάσαμε.
ως να σαπίσει το σκαρί μου σε κάποια ακάνθινη στεριά της ανημπόριας.
μέχρι να συμφωνήσω πως ο χρόνος μου τελείωσε.
μέχρι να πώ, φτάνει πολύ ζήσαμε ως εδώ.
μέχρι να ανοίξω τις πόρτες ξανά στις ύαινες που με το βλέμμα σο…