μέχρι

μέχρι να παύσει ο έρωτας μου με τις απόκρυφες ανεξερεύνητες σχισμές των πυξίδων.
μέχρι η φωτιά μου να με μετατρέψει σε άγονη στάχτη.
μέχρι το πρώτο φέγγισμα του ήλιου να πυρπολήσει τα χείλια της δύσης.
ως την ώρα που οι λέξεις θα μ' αφήσουν έρημο γυμνό στο έλεος της κανονικότητας.
μέχρι να με κυριεύσουν τα πάθη κι οι φόβοι των πολλών.
μέχρι να μοιάσω στα μάτια σου σαν όλους τους άλλους.
μέχρι να γίνει η σιωπή μαξιλάρι κι ο δισταγμός βρώμικο κρεββάτι.
ως να στερέψουν οι ποταμοί που δροσίζουν τις βάρδιες μου
με την πίστη τους για αυτό που τους προσμένει μπροστά.
μέχρι να ξεμάθω της βροχής την ηδονή και του πελάγου το φευγιό μέσα μου να πεθάνει.
μέχρι τα βιολιά της φωνής σου να σιωπήσουν.
μέχρι να σου ψιθυρίσω θλιμμένα στ' αυτί, σήκω να φύγουμε καρδιά μου, χάσαμε.
ως να σαπίσει το σκαρί μου σε κάποια ακάνθινη στεριά της ανημπόριας.
μέχρι να συμφωνήσω πως ο χρόνος μου τελείωσε.
μέχρι να πώ, φτάνει πολύ ζήσαμε ως εδώ.
μέχρι να ανοίξω τις πόρτες ξανά στις ύαινες που με το βλέμμα σου μοναχά έδιωξες μακριά.
ως τη σκοτεινή αυγή που η αγάπη σου για μένα ίσως χαθεί
και με το φως του μονοπατιού μου μαζί,
θα σ' αγαπώ με ό,τιδήποτε απέμεινε μέσα μου να ανασαίνει
κι έναν τρόπο άγνωστο κι απέραντο τόσο,
που ο τρόμος του γλυκά τα βράδια και τους δυο μας θα κοιμίζει.

Entradas populares de este blog

κάππα

280814

μέτρημα