το πρόσωπο της

ξέρω δέντρα που σκίζουν στα δύο τις λεωφόρους των πόλεων
με την αγωνία και το μαρτύριο καλά φυλαγμένα στις ρίζες τους
ξέρω ποταμούς που τους κατάπιε το χώμα
για να βρουν χώρο δυο αθώα βήματα
και λιβάδια που υποχώρησαν ταπεινά
για να στείλει μύνημα βουβό στην απεραντοσύνη, η βιολετί καρδιά ενός υάκινθου
ξέρω πουλιά που κρατούν την λευτεριά κρυμμένη κατω απ' τα χρυσά φτερά τους
για τα μάτια ενός παιδιού
ξέρω τρομακτικούς, αχώρετους ουρανούς που δώσανε τόπο στην οργή τους
για κάποιο ανώνυμο ξέπνοο αχ
και καράβια που γλύφουν τα βράδια τις πληγές στα αλατισμένα τους κορμιά
για να μπορουν να φλερτάρουν μια αυγή ακόμη με την αδρεναλίνη του θάνατου
ξέρω στρατιές λέξεων που οπισθοχώρησαν μπροστά στη πυρωμένη πίστη της σιωπής
και ανθρώπους που εγκλώβισαν τον στεναγμό στο ατσάλινο τους στέρνο
για έναν ήλιο στο πρόσωπο της.
στο πρόσωπο της
το πρόσωπο της.

Entradas populares de este blog

κάππα

280814

μέτρημα