ανάγκη

ωρίμασα μέσα απ' το σκόρπισμα
σα να μην έμαθα τίποτε άλλο παρά αυτό
την λέξη, την επιθυμία και την έξαρση του έρωτα
σαπιοκάραβο που στάζει θράσσος για τον υγρό του δυνάστη
εξαρτώμαι, κρέμομαι θαρρείς απ' τις αισθήσεις μου
για να μπορώ να χορταίνω με την πείνα
τη δίψα. την κάψα.
είμαι η επόμενη θυσία των περαστικών
περαστικοί... τι βάναυσο θέ' μου;
πεθαίνω και για το τίποτε αν θες
για μια ιδέα αγεφύρωτη
για ένα πάθος καταδικασμένο
ανέβηκα στα σύννεφα μόνο όταν ξέχασα την μυρωδιά της πτώσης
το πιο μεγάλο δέσιμο
ήταν η ευκολία με την οποία έκοψα τις αλυσίδες μου
με τα χέρια. με τα δόντια.
δε λογίζομαι ως τίποτε μεγαλύτερο των άλλων
μπορώ όμως να μετρήσω το κρύο με τα χείλη, ή τα ακροδάχτυλα μου
ο πιο γλυκός ύπνος δεν έγινε σε στρώμα
κι οι πιο σπουδαίες μέρες κρατούσαν στα χέρια τους σιωπή
οι παραξενιές μ' αχρήστεψαν ολότελα
μόνο να σε κοιτώ μπορώ πια και να σου γράφω
ένας ταπεινός υπηρέτης της αταξικής κοινωνίας των απελπισμένων
μεθώ απ' το νέκταρ των πληγών μου
και λυπάμαι για αυτούς που τα έχουν όλα
μιας και το τέλος θα τους βρει μονάχους
βάζω μια μεγάλη φωτιά στα σκιάχτρα
να πλησιάσουν οι φόβοι και τα μυστικά
άφηνα πάντοτε την ανάγκη μου για αγάπη να νικήσει
έτσι μ' αρέσει. να σ' έχω ανάγκη.

Entradas populares de este blog

κάππα

μέτρημα

Αλμπέρ Καμύ - Το καλοκαίρι