Entradas

Mostrando entradas de diciembre, 2015

30/12/2015 (ii)

ψαχουλεύω τα άφωτα ξέφτια των παλαιοπωλείων
τα κίτρινα φύλλα έχουν τις απαντήσεις
συν μια κρυφή ανείπωτη ακόμη ιστορία.
πίνω μπύρα σε μια επαρχιακή κρεπερί
άγνωστος, σ' ένα τόπο που όλοι γνωρίζονται με το μικρό τους όνομα.
τα μεγάλα φώτα με τυφλώνουν
η αγάπη τριγυρνά στις φτωχογειτονιές
όσο και να περιπλανήθηκα
όλες μου οι απαντήσεις βρίσκονται σ' ένα καφενείο
που στέκει στην ίδια μικρή πλατεία τριάντα χρόνια τώρα
και με τη μαρκίζα του παραδομένη στον καιρό.
σαν παραμύθι χωρίς όνομα που όλοι ξέρουν να διηγηθούν το τέλος του.
βοριάς με τύλιξε απ' τα δάση
κι ο ήλιος δε μας τα λέει καλά τελευταία
σ' αυτον τον άνεμο θα προτάξω τα χέρια μου να ζεσταθώ
μακριά απ' τις καμμένες ευχές των ανθρώπων
τα ίδια ψέμματα όπως και πέρσι, σε δυο μήνες θα έχουν κιόλας ξεχαστεί.
ξεδίψασα στα πόδια του θεού.
καμιά φορά και το να μπορείς να κοιτάς από μακριά χορταίνει τους καημούς.
με το κορμί στα αστικά, την καρδιά στα υπεραστικά
η μέρα μου χαράζει ρόζους, η νύχτα πορεία.
μια λεμονιά στ…

30/12/2015 (i)

έχει περάσει κιόλας πολύς ανεκμετάλλευτος χρόνος
είναι ήδη επικίνδυνα αργά για προσευχές
η αξιοπρέπεια κι η ζωή έχουν ολότελα σβηστεί
απ' τη λίστα με τα πράγματα που ήμασταν σε θέση να κερδίσουμε.
το να κάνουμε το παιχνίδι μας όπως το είχαμε σχεδιάσει
(ή, κάτι τέλοσπάντων που να μοιάζει στην αρχική του ιδέα)
είναι η καλύτερη επιλογή, αν όχι η εναπομείνουσα.
μπορεί να μας προλάβει ο θάνατος βρε αδερφέ. δε λέω.
ένα φρικτό τέλος, ή μια αναποδιά χίλιες φορές το ανάστημα μας.
μπορεί να γεμίσουν τα πνευμόνια μας ξένη ντροπή
για τις αδεξιότητες του παρελθόντος.
χιλιάδες ώρες θυσιάστηκαν στη μάταιη απόπειρα του κόσμου
να ξεγραφτούν τα γινωμένα
η μελάνη απ' τα κρίματα να υποχωρήσει για χάρη μας και να σβήστει.
νομίζουμε θα γλυτώσουμε επειδή, τώρα, είμαστε αυτοί
που περιδιαβαίνουμε ανέμελοι ανάμεσα σε σωρούς χαμένων καιρών
που σκεπάσε η λάσπη κάνοντας την ίδια, με εμάς, βόλτα, τότε.
η διαφυγή απ' τις τανάλιες του χρόνου
είναι πιο πολύ ύβρις, παρά πράξη αναπόφευκτη
η μόνη μου διασωθε…

15/12/2015

βεδουίνοι ξεδιψουν με γινωμένο αλάτι
από τα αφρικανικά σωθικά
κάνουν δική τους μια χούφτα στείρας γης
χορεύουν αέρινα με τη ξεραμένη αλμύρα
ήμουν εκεί σου λέω, το 'δα.
παιδιά στην αναμονή μαζεύουν κάλυκες
με μπάλες στα χέρια
προσδοκούν κατάπαυση πυρός
διάχυτη στις αλάνες η ανυπομονησία τους κι η αυρότητα
η πάλη διαιρεμένη σε χιλιάδες μέρες
για να νικηθείς ολότελα πρέπει να πεθάνεις κι αύριο
καλά που είσαι κι εσύ, μουρμουρίζω και ήλιοι πειρατές ζεσταίνουν τα μάγουλα μου
άφησες κρίνα πάνω στα τραύματα μου
τώρα τα βάσανα μου ευωδιάζουν
κι όλο με γυροφέρνει μια απορία για αυτά που έτρεμα
σα να μη θυμάμαι τι έπρεπε να φοβηθώ
αρνήθηκα τον ψυχικό θάνατο μου από καθαρή έλλειψη ενδιαφέροντος
έβαλα τα καλά μου κι ήρθα εδώ
να ποντάρω στα όλα, με τις τρύπιες μου τσέπες ορατές απ' τον καθένα
κάτω απ' τα πόδια μου το χώμα βράζει
κι είν' η κουρασή μου, μήνες τώρα, μαξιλάρι κι αγκαλιά
όμως μια αναπνοή απ' το δειλινό στο λιμάνι
όσο κύματα αναρχικά θα τραγουδούν εμβατήρια εμψύχωσης
θ…

20/12/2015

είναι αδηφάγες αυτές οι ατσάλινες έρημοι
με τίποτε δε χορταίνουν
σάρκα και όνειρα ατέλειωτα να τις γλυκάνουν δεν μπορούν
το καταλαβαίνω καθώς βαδίζω προς τις κυλιόμενες σκάλες
με διαπερνά η τραχειά αιχμάλωτη σιωπή του σήμερα
δεν αναστενάζω για να μην φανούν οι δικλείδες των ανασφαλειών μου
έψαχνα για χρόνια ένα πρότυπο.
κάποιο χέρι να κρατηθώ.
μέσα στα δρομολόγια για τη δουλειά
έχασα τον ενθουσιασμό μου για τους άλλους
και βρήκα τη ζεστασιά του είναι μου
να ψιθυρίζει πως αξίζω περισσότερα
πάνω απ' τα ηλεκτροφόρα καλώδια και τις πολυκατοικίες
κάτι παίρνει το μέρος μας
είναι βέβαια κι αυτό κάτι σαν τη διανοούμενη Αριστερά
που εμφανίζεται μόλις σωπάσουν οι κάννες.
ας είναι, ούτως ή άλλως οι μεγαλύτερες μας επιθυμίες
δεν ήταν ποτέ κάτι το χειροπιαστό
μπορεί σήμερα να σε αφήσω για λίγο μόνο
θα ήθελα να κλάψω ασταμάτητα στην τουαλέτα
κι ύστερα να βγω, να σου πω ότι μπήκε κάτι στο μάτι μου
για όσο ακόμη προλαβαίνω και μπορώ
θα πεθαίνω κάθε νύχτα στα χέρια τους.
οι πιθανότητες δεν είναι …