15/12/2015

βεδουίνοι ξεδιψουν με γινωμένο αλάτι
από τα αφρικανικά σωθικά
κάνουν δική τους μια χούφτα στείρας γης
χορεύουν αέρινα με τη ξεραμένη αλμύρα
ήμουν εκεί σου λέω, το 'δα.
παιδιά στην αναμονή μαζεύουν κάλυκες
με μπάλες στα χέρια
προσδοκούν κατάπαυση πυρός
διάχυτη στις αλάνες η ανυπομονησία τους κι η αυρότητα
η πάλη διαιρεμένη σε χιλιάδες μέρες
για να νικηθείς ολότελα πρέπει να πεθάνεις κι αύριο
καλά που είσαι κι εσύ, μουρμουρίζω και ήλιοι πειρατές ζεσταίνουν τα μάγουλα μου
άφησες κρίνα πάνω στα τραύματα μου
τώρα τα βάσανα μου ευωδιάζουν
κι όλο με γυροφέρνει μια απορία για αυτά που έτρεμα
σα να μη θυμάμαι τι έπρεπε να φοβηθώ
αρνήθηκα τον ψυχικό θάνατο μου από καθαρή έλλειψη ενδιαφέροντος
έβαλα τα καλά μου κι ήρθα εδώ
να ποντάρω στα όλα, με τις τρύπιες μου τσέπες ορατές απ' τον καθένα
κάτω απ' τα πόδια μου το χώμα βράζει
κι είν' η κουρασή μου, μήνες τώρα, μαξιλάρι κι αγκαλιά
όμως μια αναπνοή απ' το δειλινό στο λιμάνι
όσο κύματα αναρχικά θα τραγουδούν εμβατήρια εμψύχωσης
θα είναι πάντα αρκετή, να μην φύγω μόνος απ' την αποβάθρα

Entradas populares de este blog

κάππα

280814

μέτρημα