20/12/2015

είναι αδηφάγες αυτές οι ατσάλινες έρημοι
με τίποτε δε χορταίνουν
σάρκα και όνειρα ατέλειωτα να τις γλυκάνουν δεν μπορούν
το καταλαβαίνω καθώς βαδίζω προς τις κυλιόμενες σκάλες
με διαπερνά η τραχειά αιχμάλωτη σιωπή του σήμερα
δεν αναστενάζω για να μην φανούν οι δικλείδες των ανασφαλειών μου
έψαχνα για χρόνια ένα πρότυπο.
κάποιο χέρι να κρατηθώ.
μέσα στα δρομολόγια για τη δουλειά
έχασα τον ενθουσιασμό μου για τους άλλους
και βρήκα τη ζεστασιά του είναι μου
να ψιθυρίζει πως αξίζω περισσότερα
πάνω απ' τα ηλεκτροφόρα καλώδια και τις πολυκατοικίες
κάτι παίρνει το μέρος μας
είναι βέβαια κι αυτό κάτι σαν τη διανοούμενη Αριστερά
που εμφανίζεται μόλις σωπάσουν οι κάννες.
ας είναι, ούτως ή άλλως οι μεγαλύτερες μας επιθυμίες
δεν ήταν ποτέ κάτι το χειροπιαστό
μπορεί σήμερα να σε αφήσω για λίγο μόνο
θα ήθελα να κλάψω ασταμάτητα στην τουαλέτα
κι ύστερα να βγω, να σου πω ότι μπήκε κάτι στο μάτι μου
για όσο ακόμη προλαβαίνω και μπορώ
θα πεθαίνω κάθε νύχτα στα χέρια τους.
οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος μας καρδιά μου
κι αυτό στο λέω εδώ, τώρα,
που ξερογλύφω την ανακωχή και τον γλυκό ύπνο
αλλά κάθε νέα αυγή θα είμαι πάλι στην ίδια θέση
και μόνος προς τα σφαγεία τους θα πορεύομαι
με μια κρυφή προσευχή φερμένη απ' της θάλασσας τα μέρη
κι όχι πως έχασα τα λογικά και τη σωφροσύνη μου
αλλά έχω πιστεί πια πως η άρνηση και η ανθεκτικότητα
είναι οι μόνες μου καταδίκες
μαζί με μια ακόρεστη επιθυμία για ένα σου γέλιο
κανένα κελί δε χωρά τη θέληση που ομορφαίνει το μαύρο
και υπόσχομαι,
θα ξυπνώ πάντα απ' την βαθιά ακόμη αυγή
να σ'το θυμίζω
όσο ακόμη αυτή η μανία για ζωή
μου το θυμίζει

Entradas populares de este blog

κάππα

280814

μέτρημα