30/12/2015 (i)

έχει περάσει κιόλας πολύς ανεκμετάλλευτος χρόνος
είναι ήδη επικίνδυνα αργά για προσευχές
η αξιοπρέπεια κι η ζωή έχουν ολότελα σβηστεί
απ' τη λίστα με τα πράγματα που ήμασταν σε θέση να κερδίσουμε.
το να κάνουμε το παιχνίδι μας όπως το είχαμε σχεδιάσει
(ή, κάτι τέλοσπάντων που να μοιάζει στην αρχική του ιδέα)
είναι η καλύτερη επιλογή, αν όχι η εναπομείνουσα.
μπορεί να μας προλάβει ο θάνατος βρε αδερφέ. δε λέω.
ένα φρικτό τέλος, ή μια αναποδιά χίλιες φορές το ανάστημα μας.
μπορεί να γεμίσουν τα πνευμόνια μας ξένη ντροπή
για τις αδεξιότητες του παρελθόντος.
χιλιάδες ώρες θυσιάστηκαν στη μάταιη απόπειρα του κόσμου
να ξεγραφτούν τα γινωμένα
η μελάνη απ' τα κρίματα να υποχωρήσει για χάρη μας και να σβήστει.
νομίζουμε θα γλυτώσουμε επειδή, τώρα, είμαστε αυτοί
που περιδιαβαίνουμε ανέμελοι ανάμεσα σε σωρούς χαμένων καιρών
που σκεπάσε η λάσπη κάνοντας την ίδια, με εμάς, βόλτα, τότε.
η διαφυγή απ' τις τανάλιες του χρόνου
είναι πιο πολύ ύβρις, παρά πράξη αναπόφευκτη
η μόνη μου διασωθείσα νιότη
είναι το αγνό καλοσώρισμα στις ρυτιδές
που τρυπώνουν μέσα μου κρυφά κάθε πρωινό

Entradas populares de este blog

κάππα

μέτρημα

Αλμπέρ Καμύ - Το καλοκαίρι