08/01/1986

(05/1/2016)

04:03 πμ.
ένα φώς αντιστέκεται πάνω απ' τα χάγη του μεγάλου δρόμου.
τα ονόματα απόψε δεν έχουν σημασία -ποτέ δεν είχαν, ομολογώ
κι όμως μπορεί κάτι, εκεί στο
παράθυρο να ζει, όσο εμείς πεθαίνουμε.
τα ποιήματα...
τα ποιήματα δεν έχουν καμιά υποχρέωση να είναι ελκυστικά
στο κάτω κάτω, είναι κι η μετριότητα ένα καταφύγιο
που το προσπεράσαμε τις έφηβες, ακόμη, μέρες που γυρεύαμε, γυμνοί, χειμώνες.
ρωτούν γιατί δε γράφω.

απαντώ πως προτιμώ την ανάγνωση απ' τη γραφή.
άσε που πάντα ήθελα να γράψω ιστορία

μέσω μιας εκκωφαντικής απραξίας.
τώρα, στην κόψη των τριάντα
ούτε λεφτά, ούτε χρόνο για ψυχολογικά έχουμε
ούτως ή άλλως οι δαίμονες του καθενός
αδυνατούν να πείσουν τα θηρία που κρύβουν οι άλλοι
τι ψάχνεις να βρεις;
καύλες σε εκτόνωση οι καημοί μας
τα κύματα που ήταν να μας πνίξουν δεν ήταν παρά 
να 'χαμε να λέγαμε.
τελικά ούτε μας είχαμε, ούτε είπαμε τίποτε.
ως και να πνιγούμε αποτύχαμε.
σιωπή.

την ξέρω αυτή τη σιωπή.
έρχεται απ' τα κρυμμένα χαλάσματα των σωθικών σας
εντάξει, κι εμείς αγαπήσαμε λάθος βασίλισσα
σε κάποια παρτίδα με το χρόνο. δεν κάψαμε δα, και τη σκακιέρα.
ψυχραιμία.
αύριο οι δρόμοι θα γεμίσουν ξανά.
πρώτα φωνές. ύστερα κλάματα.
το διεκπαιρεωτικό μου έργο
θα με φέρει ένα βήμα εγγύτερα σε άγνωστους ουρανούς.

μόνη ελπίδα για παρακαταθήκη
το ξημέρωμα να ρθεί χωρίς εμένα.

ειδάλλως γάμα τα.
γενέθλια ήταν και πάνε.


Entradas populares de este blog

κάππα

μέτρημα

Αλμπέρ Καμύ - Το καλοκαίρι