1/3/2016

μπορεί να μη ξέρω από πού ερχόμαι
αλλά ευτυχώς ούτε πού πηγαίνω γνωρίζω.
κάθησα πίσω απ' όλους
το πλήθος βιάστηκε να αρπάξει ό,τι περίσσεψε απ' την εκτέλεση
πήρα παραμάσχαλα δυο σύννεφα λευκά και του κύματος τον ήχο.
τώρα που σιγουρέψαμε το τέλος
μπορούμε να αρχίσουμε να αγαπάμε λίγο περισσότερο
ευκαιρία είναι.
μπορεί να νοσταλγώ τους χειμώνες
αλλά η πιο δυνατή βροχή κοιμάται μέσα μου - δίπλα μου, μαζί μου.
αγάπη μου γερνάω.
να μ' αγγίζεις στον ύπνο
να 'χω λόγους να ξυπνώ να χαιρετώ τη ζωή.
εσύ μπορεί να λες, μα δεν είμαι υπέροχος.
κι αυτό είναι στ' αλήθεια υπέροχο.
δες τα αυλάκια κάτω απ' τα μάτια μου
χωράνε μέσα τους χίλιες ιστορίες ζεστασιάς και θλίψης.
θέλω να είσαι 'κει σαν πέφτω
να ανοίγω την αγκαλιά μου σ' αυτό το θαυμάσιο απέραντο τίποτα
που μόνο το φως σου μπορεί να δώσει νόημα
μπορεί να μη ξέρω πώς βρέθηκα εδώ
αλλά ευτυχώς δεν αναρωτήθηκα ποτέ
κι αν λέω είμαι τάχα μικρός και του ανέμου παιχνίδι
ώρες ώρες της νύχτας στέκω αγκάθι στο στέρνο
ανάθεμα όμως,
εμάς μας έφερε κοντά ο έρωτας κι ο πόνος.
τώρα τα πλοια φεύγουν σιωπηλά
κι οι αποβάθρες με ξέρουν με το μικρό μου όνομα
τώρα δεν ειμαι ταξιδευτής.
τώρα διαλύομαι πάνω απ' τα τσιμέντα αυτής της πόλης
κι οι μεγάλες δυνάμεις της γης με ρωτούν αν θύμαμαι.
τώρα γέρνω στο πλευρό της σιωπής
και δε μιλώ και ομορφαίνω
και δε ζητώ και ομορφαίνω
και σε κοιτώ κι ομορφαίνω
και υπάρχεις κι ομορφαίνω

Entradas populares de este blog

κάππα

μέτρημα

Αλμπέρ Καμύ - Το καλοκαίρι