25/06/2016

έπρεπε να ήμουν σίγουρος,

να είμαι αποφασισμένος πως αυτό το ταξίδι θα είναι διαφορετικό απ' τ' άλλα, ασφαλέστερο από κάθε προηγούμενο μπάρκο. αυτά τα καινούρια πανιά κι αυτός ο μπούσουλας με τις χαμογελοκεντημένες του ενδείξεις. τίποτε δε θύμιζε εκείνους τους τσαλακωμένους αυτοσχέδιους χάρτες των προηγούμενων περιπλανήσεων που κατέληξαν να λιώσουνε στα χέρια μου και να γίνουν τρίμματα προορισμών και συντεταγμένων.

σκέφτηκα πως ο μοναδικός τρόπος για να κερδίσω τη σιγουριά μου, πόσο γλυκό κι αστείο ακούγεται τώρα που το γράφω, θέ' μου; ήταν να έρθω σε ειρήνη με όλες τις καταιγίδες που πιαστήκαμε στα χέρια και δεν μπόρεσαν να με πνίξουν. ναι, δε λέω είχαμε κάνει μια κάποια ανακωχη, αλλά μάλλον έκρινα φρόνιμο πως έπρεπε να ξέρουν. να ξέρουν πως με τους χαλασμούς μου δεν ήρθε απλά η αμετανόητη ώρα να φιλιώσω, αλλά ίσως και κάτι ακόμη, κάτι μεγαλύτερο και πιο γενναίο. ίσως να τους ερωτευτώ. να πέσω σε έρωτα βαθύ μαζί τους. κι είναι, δαίμονα, τόσα πολλά.

είναι τα ονόματα που μίκρυναν τόσο μέχρι που αποσύρθηκαν. τα καθίσματα στα τραίνα και τα καταστρώματα στα πλοία. οι λέξεις, τα γράμματα, οι ήχοι, οι φθόγγοι, τα συναισθήματα, οι αντιδράσεις και οι αποφάσεις. οι διάλογοι, οι σιωπές, η ασταμάτητη φυγή και μια κίνηση πεισματάρα και ξεροκέφαλη. είναι οι πινακίδες που ανακοίνωναν βουβά την τοποθεσία μου. οι οδοί. gallieni, v

Entradas populares de este blog

κάππα

μέτρημα

Αλμπέρ Καμύ - Το καλοκαίρι