23082016

αγάπησα όλα τα χώματα
που επάνω τους πλάγιασα
αλλά μια χούφτα γης δική μου
δε φύλαξα ως σήμερα.
απ' τις θάλασσες
έχω να θυμάμαι την αυγινή τους ψύχρα
και το τραγούδι των κυμάτων
μια γουλιά νερό ωστόσο,
δεν πήρα για το υπόλοιπο της διαδρομής
κι από τα τόσα καταστρώματα που σεργιάνησα
δεν έκανα δική μου ούτε μια γωνιά,
ούτε έναν ήχο,
απ' αυτούς που μόνο καταμέσης του πελάγου ακούγονται
να έχω της μνήμης και της λησμονιάς καμάρι.
με τους καιρούς και με το αλάτι
η πίστη μου ξέβρασε κάθε τι κάκό
αποδέχτηκα την ανθρώπινη βλακεία, τη δειλία και την άγνοια
σαν τα πιο υπέροχα αναγκαία κακά του σύμπαντος
δέχτηκα τους γονατιστούς δίπλα μου
σαν αμόρφωτος υποστηρικτής της κανονικότητας
υποχώρησα φορές αμέτρητες
για να περάσει ο αφρός τους
τα βουερά και φλύαρα τους ανακατέματα
δεν ήξεραν οι δυστυχισμένοι
πως μόνο η απεραντοσύνη του βυθού κρατάει για πάντα

Entradas populares de este blog

κάππα

280814

μέτρημα