κάπου χάθηκα

κάπου χάθηκα.
δε γνωρίζω περισσότερα
ποιο σταυροδρόμι ήταν, ή τι μέρα ξημέρωνε
θυμάμαι με σιγουριά, δίψα μ' είχε κυριεύσει
και μια στάλα νερό ήταν όλο κι όλο μου το πάθος
κι έπειτα πώς έγινε θαρρείς,
κάτι με παρέσυρε, μπερδεύτηκα...
πηγές ανεύρευτες βρέθηκα να κυνηγώ.
θέλησα κι εγώ το χώρο μου
μια γωνιά γης να ξαποσταίνω
να ηρεμώ και να χορταίνω τα καράβια που όλ' έρχονται και πάνε
κι ύστερα πώς έγινε θαρρείς,
κάτι με ξελόγιασε, μαγεύτηκα...
σε χάρτες μέσα πάσχισα να χωρέσω.
έχει αυτή η εποχή αλήθειες μιλιούνια
φτιαγμένες για όλους, στα μέτρα του καθενός,
μοτίβα που χωρούν κάθε λέξη, κάθε θύμηση.
κάπου παρασύρθηκα.
δε ξέρω ποια σειρήνα με κέρδισε
ποιο ψέμμα μ' αγκάλιασε, ή τι χρώμα ήταν το παραμύθι
ήθελα το μονοπάτι μου να τραβήξω
με τα μικρά και τα φτηνά του στολίδια σ' όλο του το μάκρος
κι ούτε ξέρω τι με πέταξε σ' αυτές τις λεωφόρους
και με γοήτευσαν τα φώτα κι οι θόρυβοι.
κάπου ερωτεύτηκα.
κι αν με ρωτήσεις να σου πω τι συνέβη
της ντροπής τη φρικτή σιωπή θα χεις να λαμβάνεις
η πόλη κι οι δρόμοι ήταν ξένοι
κι εγώ να ζητιανεύω μια αγκαλιά
όσο το μεγάλο όνειρο το τράβαγαν οι περιστάσεις έξω, με το τσιγκέλι.
έχει αυτή η εποχή απόψεις μυριάδες
προσαρμοσμένες στις ανάγκες των εγωμανών
στις ανασφάλειες του καθενός.
κι εδώ, σήμερα, όπως φιλά η νύχτα την αυγή, γλυκά, να τη ξυπνήσει
τραβιέμαι έξω απ' τους φράχτες του φωτός
αποζητώντας ξανά τη σκοτεινιά, τις άγουρες τις πέτρες
που ξέρουν τ' όνομα μου.

Entradas populares de este blog

κάππα

280814

μέτρημα