Entradas

Mostrando entradas de octubre, 2016

της συνειδητοποίησης και της σωτηρίας

τις λίγες λέξεις, την υπόσχεση μια σπιθαμή
και το μονοπάτι το κρυφό. αυτά έπρεπε να διαλέξω.
για ποια λόγια μεγάλα, κι αγέρωχα τάματα
και για ποιους αχόρταγους αυτοκινητόδρομους μου μιλάς;
ό,τι με έσωσε πάντα σεργιανούσε στους παράδρομους

ο δρόμος απλώνεται μέσα μου

περιηγούμαι στις γειτονιές των ποιητών και σ' αυτές και των γεγονότων. rue du panier, corso garibaldi, via giovanni pacini.
στα φύλλα των βιβλίων τους
οι πρώτοι αφηγούνται τη ζωή στην πλέον ιδανική της μορφή
η καρδιά μου απλώς επισημαίνει τα λάθη.
παίρνω το μετρό για τρεις στάσεις απόσταση
γερνώ, και με το βοριά δεν κυνηγιόμαστε σαν άλλωτε
αν και φορές φορές, μου λείπουν τα χάδια του.
τα πρόσωπα σαν σε σιωπηρή συνεννόηση
κοιτούν τα ίδια ξεκομμένα μάκρη
llacuna, barberini, πετράλωνα, taksim.
στριμώγματα, ηχογραφήμένες οδηγίες,
αναγγελίες στάσεων, μυρωδιά καφέ,
τουριστικοί οδηγοί,
κομμάτια μιας βαβέλ
δίχως πύργο.
στα απόκρυφα της υπομονής και της δίψας μου
τα ονόματα και τα λιμάνια.
ίδια αυτοκόλλητα πα' σε σκονισμένα τζάμια
grimaldi lines, ionian ferries, ανεκ.
ακούω το μονότονο τραγούδι του κύματος
χίλια μίλια, ίδια γλώσσα
και τι δυστυχία;
ποτέ κανένα τους δε με καλεί.
καταδικασμένος στη ζωή και την αύρα
τ' αποχαιρετώ και τα ανταμώνω.
θεσσαλονίκη, αμοργός, μασσαλία
επιβιβά…

τραύμα

απ' τα ασημιά λιβάδια μια χούφτα γης αρκεί
και μια στάλα -μόνο, σύντροφος δραπέτης
από τη σκληρή φυλακή του άυλου κύματος.
στους υπέροχους σωρούς με τις πραμάτειες του φωτός
χέρι δε θ' απλώσω
αρμαθιές σημάδια, κρατημένες παραμάσχαλα
πώς να σε τρομάξει η πείνα
αν σε τρέφουν της αγάπης, ψίχουλα, τα χρυσά;
η αφήγηση δεν τελειώνει ποτέ
μισά τα λόγια ταξιδεύουν
μια ανυπομονησία για τη συνέχεια
φυλάει τα νώτα τους, απ' του καιρού το ρήμαγμα
απ' της ελπίδας το πέσιμο
δεν επιθύμησα ούτε θέωση ούτε μετάξι
μαθημένος από καιρό στην αυλακιά, τις οικονομικές θέσεις
τ' ανεμοδαρμένα πανοφώρια.
τα ημερολόγια καίνε τη χαρά
κι αν έχουν και δυο λέξεις σου ανάστημα λειψό
μάθε πως έτσι ζήσαν κι άλλοι
σπουδαιότεροι μάλιστα,
όσων τους βρήκε το τέλος να μετρούν, να δασκαλεύουν.
κρατώ των καρπερών χωραφιών μιαν άκρη στην παλάμη μου
το άγονο τους τέκνο με την περηφάνεια του πεισματάρη
μια ξεροκεφαλιά ζωσμένη μ' αλμύρα γαλιθιάνικη
κάνω ένα βήμα πίσω
στο μάτι του θεού να μπω
που μπορώ κα…