τραύμα

απ' τα ασημιά λιβάδια μια χούφτα γης αρκεί
και μια στάλα -μόνο, σύντροφος δραπέτης
από τη σκληρή φυλακή του άυλου κύματος.
στους υπέροχους σωρούς με τις πραμάτειες του φωτός
χέρι δε θ' απλώσω
αρμαθιές σημάδια, κρατημένες παραμάσχαλα
πώς να σε τρομάξει η πείνα
αν σε τρέφουν της αγάπης, ψίχουλα, τα χρυσά;
η αφήγηση δεν τελειώνει ποτέ
μισά τα λόγια ταξιδεύουν
μια ανυπομονησία για τη συνέχεια
φυλάει τα νώτα τους, απ' του καιρού το ρήμαγμα
απ' της ελπίδας το πέσιμο
δεν επιθύμησα ούτε θέωση ούτε μετάξι
μαθημένος από καιρό στην αυλακιά, τις οικονομικές θέσεις
τ' ανεμοδαρμένα πανοφώρια.
τα ημερολόγια καίνε τη χαρά
κι αν έχουν και δυο λέξεις σου ανάστημα λειψό
μάθε πως έτσι ζήσαν κι άλλοι
σπουδαιότεροι μάλιστα,
όσων τους βρήκε το τέλος να μετρούν, να δασκαλεύουν.
κρατώ των καρπερών χωραφιών μιαν άκρη στην παλάμη μου
το άγονο τους τέκνο με την περηφάνεια του πεισματάρη
μια ξεροκεφαλιά ζωσμένη μ' αλμύρα γαλιθιάνικη
κάνω ένα βήμα πίσω
στο μάτι του θεού να μπω
που μπορώ και τραυματίας να διαβαίνω εμπρός


Entradas populares de este blog

κάππα

280814

μέτρημα