ο δρόμος απλώνεται μέσα μου

περιηγούμαι στις γειτονιές των ποιητών
και σ' αυτές και των γεγονότων.
rue du panier, corso garibaldi, via giovanni pacini.
στα φύλλα των βιβλίων τους
οι πρώτοι αφηγούνται τη ζωή στην πλέον ιδανική της μορφή
η καρδιά μου απλώς επισημαίνει τα λάθη.
παίρνω το μετρό για τρεις στάσεις απόσταση
γερνώ, και με το βοριά δεν κυνηγιόμαστε σαν άλλωτε
αν και φορές φορές, μου λείπουν τα χάδια του.
τα πρόσωπα σαν σε σιωπηρή συνεννόηση
κοιτούν τα ίδια ξεκομμένα μάκρη
llacuna, barberini, πετράλωνα, taksim.
στριμώγματα, ηχογραφήμένες οδηγίες,
αναγγελίες στάσεων, μυρωδιά καφέ,
τουριστικοί οδηγοί,
κομμάτια μιας βαβέλ
δίχως πύργο.
στα απόκρυφα της υπομονής και της δίψας μου
τα ονόματα και τα λιμάνια.
ίδια αυτοκόλλητα πα' σε σκονισμένα τζάμια
grimaldi lines, ionian ferries, ανεκ.
ακούω το μονότονο τραγούδι του κύματος
χίλια μίλια, ίδια γλώσσα
και τι δυστυχία;
ποτέ κανένα τους δε με καλεί.
καταδικασμένος στη ζωή και την αύρα
τ' αποχαιρετώ και τα ανταμώνω.
θεσσαλονίκη, αμοργός, μασσαλία
επιβιβάζομαι σε βραδινά ταξί χωρίς να βιάζομαι στ' αλήθεια
ξεκλέβω τις στιγμές των οδηγών
σαν το σημαντικότερο πράγμα της νύχτας
τα σταυρόκοπήματα μπρος στις εκκλησιές
την αναμονή για το πράσινο
τις μουσικές που περιφρονώ.
συγχρονίζω τον προσωπικό μου χρόνο
με τ' αλάθητα ρολόγια των αποβάθρων
στο σταθμό λαρίσσης περιμένω.
στο gare du nord περιμένω.
στην atocha περιμένω.
εκεί που τα στόματα κι οι αγκαλιές αρνούνται
οι δείκτες συνομωτικά καθυστερούν το τέλος.
τα πεζοδρόμια με παίρνουν απ' το χέρι.
οι ράγες γνέφουν. οι κάβοι καλούν.
ο δρόμος απλώνεται μέσα μου
ξέχωρα απ' τη ζητιανιά ενός ακόμη ναύλου.
κρεμιέται το ξημέρωμα στις γωνιές της γειτονιάς
το τσάι κρύωσε και τα πλήκτρα από ώρα αποκοιμήθηκαν
ο δρόμος απλώνεται μέσα μου
ξέχωρα απ' τη φθορά των παλιών μου παπουτσιών
ο δρόμος απλώνεται μέσα μου
ξέχωρα απ' τα άφαντα που σιμώνουν
ο δρόμος απλώνεται μέσα μου
ξέχωρα απ' το αλάτι στα χείλη μου
απ' τους φάρους που παιανίζουν το όνομα μου
απ' τις στεριές που περιμένουν να γίνουν δικές μου
κι απ' τις θάλασσες που καίγομαι να αρμενίσω
ξέχωρα απ' τις γειτονιές που φυλάνε παιδιά
ξέχωρα απ' τα χαμώσπιτα που ανοίγουν τα παράθυρα τους
έρωτας να μπει και φώς.
κι όταν η κλεψύδρα μου αδειάσει
ας είναι αυτό το μόνο που θα πάρω μαζί μου
τη γαλήνη και τη σιγουριά πως όσα κι αν αρνήθηκα,
κι ό,τι κατάφερε να με τρομάξει,
τελικά ο δρόμος απλώθηκε μέσα μου.

Entradas populares de este blog

κάππα

280814

μέτρημα