κυριακή

και να δεις,
που όλα θα γίνουν μια αναπνοή απλούστερα.
πείσμα ακλόνητο και μια χούφτα κουράγιο, το σούρουπο μας φέρνει
στην τηλεόραση οι διάλογοι μας καθυσηχάζουν.
το πρωινό αγνοεί την ύπαρξη μου.
κιόλας τώρα φαντάζομαι
όλη την αναμονή για το τρόλλευ
από επάνω μου να περνά, να με κατεδαφίζει.
οι θλιμμένοι θα μπορούσαν να σκοτώσουν για μια θέση στο μετρό
κι εγώ για μια θέση δίπλα σου θα μπορούσα να λυγίσω και φλόγες.
στις άδειες λεωφόρους όλα θα ναι πιο σεμνά, χωρίς ουλές.
πέρα απ' το ποτάμι σφιχτά πια με κράτας
και δεν μας προκαλεί κανείς στο ρινγκ.
ζωή μου πώς μ' ομόρφυνες;
ζήτησα, θυμάσαι; απ' τους ήλιους και τους ήχους τους θαλασσινούς
σιωπές να πουν, να σταθούν μαρμάρινα,
έτσι που το τραγούδι μας θα ταξιδέψει μέχρι την κοίτη του χρυσού
να, έλα, μάτε φτιάχνω, να με δεις που χαίρομαι, χαρά κι εσύ να πάρεις.
την ουτοπία ενός έρωτα χειμωνιάτικου στα χέρια σου μέσα θα φυλάξω.
ένα δεκέμβρη για μένα. ένα γενάρη για σένα.
οι στάλες στο τζάμι θα σου ψιθυρίσουν νανουρίσματα
τα σάββατα που πνίγομαι στην ανάγκη της δουλειάς.
τις κυριακές βουλιάζουμε στη μέση του γύρω γύρω
και αγκαλιά, τις ξένες ζωές κάνουμε χάζι
κι όλο γελάμε κι εσύ μου λες πως ξέρεις τι θα γίνει
σα ξημερώσει πάλι κυριακή.
κι εγώ που δεν έχω καταφέρει ακόμη
να διαχωρίσω την αργία απ' τη ξεκούραση
την ομορφιά απ' τα μικροτραύματα
την σταθερότητα απ' την ανάγκη
θα προσέχω, θα σε σκέφτομαι,
θα σ' αγαπώ.

Entradas populares de este blog

κάππα

μέτρημα

Αλμπέρ Καμύ - Το καλοκαίρι