29/11/2017

είμαι μια αποσκευή χωρίς αριθμημένη θέση,
σ' ένα κατάστρωμα που αγναντεύει προς το τίποτα.
παρατημένος άτσαλα στο αμπάρι
σχεδόν λαθραία, συνωμοτικά.

άγραφα τα μονόστηλα που φιλοξένησαν τους θριάμβους μου
τρέφομαι με ξεροκόμματα ανεπίσημων νικών
ο μόχθος μου τιμολογείται οριακά
τα εύσημα, κι αυτά, καπηλευμένα
σα να χαζεύω παρασημοφορήσεις στρατηγών πάνω σε λόφους ανώνυμους
που στρατιώτες κάμωσαν με την ίδια τους τη σάρκα.

η φθορά είναι πανωφόρι
με ντύνει στις αλκυονίδες
με πετά γυμνό στις εισόδους κινδύνου αυτής της πόλης.
επιδίδομαι στο πιο σκληρό κυνηγητό
μ' ένα ταλέντο που φορές φορές αμφισβητώ την ύπαρξη του

έχω μάθει να ψωνίζω απ' το κάτω ράφι
από μια ντροπή που δε μ' αφήνει να πατήσω επί πτωμάτων
για να φτάσω ψηλότερα.

η ανατολή είναι δεν είναι δική μου.
βιάζομαι να γυρίσω τον ήλιο στη θέση του
μην και καταλάβουν πως λείπει.
εγώ,
κι άλλα δέκα εκατομμύρια παράνομοι διακινητές ξένων ονείρων.

μια ευγενική δεσποινίς με ενημερώνει
πως οι συρμοί θα διέρχονται από τους σταθμούς με καθυστέρηση

σε κάποιο κρυφό ξωκκλήσι απ' το θεό ξεχασμένο,
πράγμα ευχάριστο,
η εξασφάλιση για τον επιούσιο και η δύναμη της πίστης
τρεμοπαίζουν στα καντήλια τους.
άλλη μια μέρα ζωντανή αυτή η φλόγα.

αύριο βλέπουμε...

Entradas populares de este blog

κάππα

με την αυγή θα σ' αγαπώ λίγο παραπάνω

Αλμπέρ Καμύ - Το καλοκαίρι