03/11/2017

πάνω στο φράχτη που χωρίζει την ευθύνη απ' τα παιδιαρίσματα
αγναντεύω το βάθος και το μαύρο φως που αστράφτει κι έρχεται

ούτε θυμάμαι πια πόσες ήταν οι φορές,
που στο καναβάτσο ριγμένος, σιγουρευόμουν πως,
αυτό ήταν!
δε ξανασηκώνομαι!

εσύ είσαι που το λες;

μια βροχή ζυγώνει απ' τον ορίζοντα.
ένα κτήνος που δε χωρά σε λέξεις.
μια ορμή που δε γνωρίζει υποχωρήσεις.

κι όμως, μικρέ μου θησαυρέ,
απόψε σκέφτηκα πως,
έτσι που ο αέρας γλύφει τα μαλλιά μου,
όσο βάρος κι αν ξεχειλίζει απ' τα άυλα σου δάκρυα
στης δροσιάς το φόντο
θα χτίσουμε μια πλάση να ανασαίνει.

Entradas populares de este blog

κάππα

με την αυγή θα σ' αγαπώ λίγο παραπάνω

Αλμπέρ Καμύ - Το καλοκαίρι